ภามินเดินผิวปากลงมาจากรถสปอร์ตของตัวเอง กำลังจะก้าวเข้าไปในตึกใหญ่แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่ของพี่ชายนั่งดื่มเหล้าเงียบๆ อยู่สวนด้านข้างพอดิบพอดี จากที่เคยจะขึ้นไปนอนคิดถึงรำไทยในห้องนอน ภามินก็เปลี่ยนใจกะทันหัน เดินไปทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ไม้สีน้ำตาลตัวตรงกันข้ามกับพี่ชายแทน
“สวัสดีครับพี่โรม”
คนที่กำลังนั่งกำแก้วเหล้านิ่งอยู่ได้สติหันมามอง “อ้าว นายเองหรือภาม ดื่มด้วยกันก่อนสิ”
คนถูกชวนส่ายหน้าดิก พร้อมๆ กับจ้องมองหน้าพี่ชายอย่างพิจารณา
“กลับมาบ้านเที่ยวนี้ดูพี่โรมแปลกๆ ไปนะครับ ดูหน้าเคร่งเครียดมาก กลุ้มใจอะไรหรือเปล่าครับ”
“พี่ไม่ได้เป็นอะไร สบายดี”
แม้ว่าโรมพัทจะปฏิเสธแต่ภามินก็ไม่เชื่อ “อย่าโกหกผมเลยครับ ปกติพี่โรมไม่ใช่คนหน้าบูดหน้าบึ้งแบบนี้สักหน่อย พี่โรมยิ้มง่ายกว่าผมเสียอีก”
โรมพัทหัวเราะเยาะเบาๆ ในลำคอ จ้องหน้าน้องชายด้วยสายตาที่มืดดำไม่แสดงความรู้สึก
“พี่ไม่ไ
