“วันนี้ก็จะออกไปอีกเหรอคะหนูศิ”
เสียงทักจากหน้าต่างแถบซ้ายของบ้านดังขึ้น เมื่อศศินากำลังสะพายกระเป๋าย่ามใบโตออกจากบ้านในตอนสาย เธอหันไปยิ้มแล้วพยักหน้าให้กับกชกรป้าแม่บ้านคนเดิมที่ทำงานให้เธอมานานหลายปี
“ใช่ค่ะ หนูฝากบ้านด้วยนะคะ”
“ไม่ต้องห่วงค่ะ เที่ยวให้สนุกนะคะ”
คนแก่กว่าตอบกลับด้วยรอยยิ้ม สายตาที่มองศศินาเต็มไปด้วยความห่วงใยเหมือนทุกวัน เพราะเห็นกันมาตั้งแต่เล็กจนกระทั่งครอบครัวนี้จากไปหมดเหลือเพียงศศินา เธอเลยยิ่งรู้สึกอาทรและผูกพันจนรับดูแลบ้านให้ตลอดแม้ศศินาจะไม่เคยกลับมาเลยก็ตาม จนเมื่อเห็นเธอพาคนรักกลับมาอีกครั้งก็รู้สึกดีใจที่เด็กสาวที่เคยเอ็นดูจะมีความสุขสักที ไม่คิดว่าผ่านไปเพียงไม่กี่เดือน ศศินาที่พาอคิราห์กลับไปบ้านญาติทางเหนือจะไม่ได้กลับมาด้วยกันอีกเลย ตั้งแต่วันนั้นศศินาก็เหมือนคนที่ไร้ความสุขจนเธอกังวล เพราะถึงศศินาจะยิ้มแต่แววตากลับไม่มีประกายความสุขหลงเหลืออยู่เลย
