“อืม เจ้าไปเถอะ”
ท่านเจ้าเมืองพยักหน้าไม่คิดจะรั้งอคิราห์ไว้อีกเพราะรู้ดีว่าลูกน่าจะอยากใช้เวลาอยู่กับตัวเอง เรื่องราวที่เก็บมานานจนถึงตอนนี้คนเป็นพ่ออย่างศิงขรเองก็ลำบากใจไม่น้อยที่ต้องพูด เหมือนกับว่าใช้ชีวิตลูกมาเป็นเครื่องมือทางการเมืองทั้งที่ก็อยากให้ลูกได้ใช้ชีวิตอย่างที่ชอบ แต่จะทำอย่างไรได้ เพราะหน้าที่ของเจ้าเมืองก็ต้องดูแลความสงบสุขของบ้านเมืองไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ความต้องการของตัวเองนั้นย่อมต้องมาทีหลังเสมอ
“ท่านพี่ ข้าสงสารลูกนัก ข้าคิดว่าลูกน่าจะได้เจอแม่หญิงที่ถูกใจและมีชีวิตครอบครัวที่ดีได้ ไม่เคยคิดอยากบังคับลูกแม้แต่น้อยเลยนะเจ้าคะ”
“ข้าเองก็ไม่ต่างจากเจ้าหรอกท่านหญิง ข้าพูดเรื่องแม่หญิงดารากับพ่อแสงมาตั้งแต่ลูกยังเด็กเพราะอยากบอกให้รู้ว่านั่นคือคู่หมายมาแต่แรก ข้าเองก็ไม่เห็นว่าลูกจะไปถูกใจแม่หญิงที่ไหนก็ยังคิดไปว่าลูกคงรอแม่หญิงดาราคนเดียวเท่านั้น ไม่คิดว่าจะกลายเป็นกา
