“ไม่ใช่นะตะวัน นี่ไม่ใช่น้าแสงคนนั้นค่ะ”
ศศินารีบบอกตะวันที่ตะโกนทักคนตัวโตเสียงดังแข่งกับสายฝน ได้ยินไม่ชัดว่าอคิราห์ตอบกลับมาว่าอะไร แต่สีหน้าที่ดูงุนงงนั่นก็พอจะเป็นคำตอบได้ว่าน่าจะได้ยินที่ตะวันเรียก
“แต่หน้าเหมือนกันเลยนะครับน้าศิ หรือว่าน้าแสงมีแฝดด้วยเหรอครับ”
ตะวันเงยหน้ามาท้วง ใบหน้าน่ารักคิ้วขมวดเพราะไม่เข้าใจว่าคนที่ตัวเองเห็นจะไม่ใช่น้าแสงสุดหล่อคนนั้นได้ยังไง จนศศินาต้องรีบหาทางตกลงกับเด็กขี้สงสัยก่อนอคิราห์จะลงมาจากรถ
“ไม่ใช่ค่ะ เค้าไม่รู้จักกับเรานะไว้เดี๋ยวน้าไปบอกที่บ้านโอเคมั้ยครับ”
“ได้ครับ”
“ตกลง เรารู้จักกันรึเปล่าครับ”
อคิราห์เดินถือร่มลงมาหาสองคน ก่อนจะมาหยุดตรงหน้าตะวันแล้วก้มลงถามด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน แม้แต่กับเด็กคนนี้ก็รู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ทำไมทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวผู้หญิงคนนี้ถึงทำให้รู้สึกแบบนี้ตลอดเลยนะ
“เค้าจำผิดค่ะคุณ ว่าแต่คุณจะกลับบ้านเหรอคะ”
