อคิราห์โดดลงจากม้าแล้วจูงไปล่ามไว้กับโคนต้นไม้ใหญ่ ก่อนจะหันมายื่นมือให้ศศินาจับลง
“ลงมาสิ”
“ฉันลงเองได้ค่ะ”
ศศินาบอกพลางหลบสายตาคมนั่น เธอก้มมองที่เหยียบที่ห่างจากเท้าตัวเองไปไม่มากก่อนจะพยายามยื่นเท้าลงไปให้ถึง อคิราห์พ่นลมหายใจออกมาแล้วดุไม่จริงจังนัก
“อย่าดื้อ เจ้าคงไม่อยากหล่นลงมาเจ็บตรงนี้หรอกนะ”
“ฉันแค่เห็นว่ามันไม่จำเป็นต้องให้คุณช่วยต่างหากล่ะ”
“งั้นหรือ ไม่ใช่ว่าเจ้าเขินอายจนไม่กล้าถูกตัวข้าหรอกนะแม่หญิง”
“เพ้อเจ้อ ส่งมือมาสิจะลงเดี๋ยวนี้แหละ”
“หึ…”
อคิราห์ขำในลำคอเบาๆ ดวงตาคมเป็นประกายยามมองใบหน้าบึ้งตึงที่แดงก่ำของคนที่บอกไม่ได้เขินอาย ศศินาเป็นแม่หญิงที่ทำให้รู้สึกประหลาดใจอยู่ตลอดเวลา เวลาไม่นานที่ได้รู้จักแต่กลับนานมากในความรู้สึก ทั้งที่ไม่เคยถามไถ่เรื่องส่วนตัวกันสักครั้งแต่กลับคุ้นเคยและสบายใจยามได้อยู่ใกล้ ไม่จำเป็นต้องปั้นหน้ารักษามารยาทใดๆทั้งสิ้น เพราะตั้งแต่
