Ep 5​ ใกล้กว่านี้ก็สิงแล้ว

หลังจากวันนั้นอีกหลายวันกว่าที่ทั้งสองจะได้พูดคุยกันผ่านทางผู้ใหญ่ >>{"เมื่อกี้ผมฟังผิดหรือเปล่า"} {"คุณฟังไม่ผิดหรอกค่ะฉันจะชวนคุณไปทำบุญ"} >>{"คุณเข้าวัดได้ด้วยเหรอ"} {"อะไรนะคะ?"} >>{"ผมไม่แน่ใจว่าถามถูกไหม แต่ความหมายของผมคือคุณชอบไปทำบุญเหรอครับ"} เหมือนถูกหลอกด่ายังไงไม่รู้ แต่เขาคงใช้คำไม่เป็นจริงๆ นั่นแหละ {"เราอยู่เมืองพุทธก็ต้องทำบุญบ้างค่ะ ว่าแต่คุณนับถือศาสนาอะไรคะ"} >>{"ผมก็ไม่แน่ใจว่านับถือศาสนาอะไรแต่ผมไปได้ทุกศาสนา เพราะทุกศาสนาสอนให้คนเป็นคนดี"} เขาหาว่าเราเป็นคนไม่ดีหรือเปล่า? คงไม่ใช่หรอกมั้ง >>{"เอาเป็นว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าผมไปรับที่บ้านคุณนะครับ"} {"คุณรู้จักบ้านฉันหรือคะ"} >>{"บ้านคุณคงหาไม่ยากมั้งครับ"} หลังจากวางสายแล้ววารินทร์ก็ส่งโทรศัพท์คืนให้กับพ่อเพราะท่านเป็นคนติดต่อให้ วาทิตเห็นว่าลูกสาวไม่กระตือรือร้นที่จะติดต่อไปหาฝ่ายชายท่านเลยติดต่อให้เอง "ลูกก็ชวนพี่เขาไปเที่ยวทะเลหรือภูเขาหน่อยสิ ไปกันหลายๆ วันก็ได้พ่อไม่ว่าหรอก" "คงไม่ได้หรอกค่ะ อาทิตย์หน้าก็จะรับปริญญาแล้ว" "อ๋อพ่อลืมไป ถ้างั้นวันนั้นก็ให้พี่เขาไปร่วมแสดงความยินดีด้วย" "เดี๋ยวรินทร์จะบอกเขาให้แล้วกันค่ะจะไปหรือไม่ไปก็แล้วแต่เขา" ตอนที่วาทิตนั่งคุยกับลูกสาวอยู่ภรรยาก็กลับมาจากออกไปช้อปปิ้งพอดี "คุยอะไรกันอยู่คะ" "ก็คุยเรื่องลูกชายของคุณพัทธ์เก้านั่นแหละ ว่าแต่คุณได้อะไร" "ไปเดินเล่นแก้เซ็งค่ะไม่ได้อะไรหรอก" "นี่ขนาดไม่ได้ยังเป็นแสนเลยมั้ง ถ้าได้จะขนาดไหน" วารินทร์มองแค่ถุงก็รู้แล้วว่าของในถุงนั้นราคาเท่าไร "เราก็ไม่ออกไปช้อปปิ้งหน่อยเหรอ ทำผมสวยๆ หน่อยสิเดี๋ยวพรุ่งนี้พี่เขามารับ" พ่อตัดปัญหาเดี๋ยวก็พูดประชดประชันกัน เลยไล่ลูกสาวให้ออกไปหาอะไรทำนอกบ้านบ้าง "ก็ได้ค่ะ งั้นรินทร์ไปนะคะ" โอกาสแบบนี้หาได้ยากมากวารินทร์เลยรีบคว้ามันไว้ ก่อนออกมาเธอก็โทรไปหากลุ่มเพื่อนนัดเจอกันที่ห้างสรรพสินค้า แต่ตอนนี้ก็เย็นมากแล้วคงเที่ยวกับเพื่อนได้ไม่นาน "จริงหรือวะ แล้วแกเข้าวัดได้เหรอ" "ห๊ะ? เมื่อกี้แกถามฉันว่าอะไรนะ?" "ฉันตบปากตัวเองก็ได้" "ไม่ใช่แกถามเหมือนที่ผู้ชายคนนั้นถามฉันเลย" "ดีนะที่เขาไม่ถามแกว่าเข้าวัดแล้วไม่ร้อนเหรอ" "ไอ้บ้า!" "ฮ่าๆๆ แต่เขาก็หล่อดีนะ ฉันไม่อยากจะคิดสภาพตอนที่แกกับเขาอยู่บนเตียงด้วยกันเลย" "แกพูดอะไร" "แต่งงานกันก็ต้องใช้ชีวิตด้วยกันสิและเรื่องบนเตียงเขาจะเร่าร้อนแค่ไหน" "หยุดพูดเลยนะไอ้บ้า!" "พวกแกลองเดาสิว่าเมื่อกี้ฉันเจอใคร" จังหวะนั้นสมชายที่ไปเข้าห้องน้ำก็เดินหน้าตั้งกลับมาหาเพื่อน "เจอใครวะ" "ก็เจอว่าที่ผัวแกไง" "ว่าที่ผัวฉัน? เจอที่ไหน" "ห้องน้ำชาย" "ห๊ะ?" "แต่เหมือนเขาจะจำฉันไม่ได้" "จำไม่ได้หมายความว่ายังไงเขากับแกรู้จักกันเหรอ" "รู้จักมากกว่าแกแล้วกันน่า" "รู้จักมากกว่าฉัน? แกไปรู้จักเขาตั้งแต่ตอนไหน" "ก็รู้จักคราวก่อนที่ไปเข้าห้องน้ำด้วยกันไง ขนาดของเขาไม่ธรรมดาเลยนะแก" พูดแล้วสมชายยังทำทีเปรี้ยวปากด้วย "ไอ้บ้า!" "ตอนอยู่ในห้องน้ำฉันก็ทำเหมือนวันนั้นแหละ มองดูตอนที่เขายิงกระต่าย แต่ครั้งนี้เหมือนเขาจะไม่ชอบที่ฉันมอง ตาเขียวปั๊ดใส่ฉันเลย ดีนะไม่โดนต่อยไม่งั้นหน้าสวยๆ ของฉันคงช้ำแน่เลย" "สมน้ำหน้า ว่าแต่เขามาทำไมที่ห้างนี้" "งั้นแกก็ไปดูหน่อยสิว่าเขามาทำไม" "เรื่องอะไรล่ะ ขออย่าให้เจอจะดีที่สุด" ว่าแล้ววารินทร์ก็รีบพาเพื่อนไปจากตรงนั้นกลัวว่าเขาจะเดินผ่านมาทางนี้ เช้าวันต่อมา.. วารินทร์ไม่ใช่คนตื่นเช้าหรอกแต่พ่อให้คนมาปลุกแต่งตัวรอเผื่อว่าที่ลูกเขยมารับไม่อยากให้เขารอนาน และเขาก็มารับแต่เช้าจริงๆ ด้วย ทำไมต้องไปแต่เช้าขนาดนี้วัดเขาเปิดกันหรือยังเนี่ย "ไหว้พี่เขาสิลูก" เห็นลูกลงมาแล้วไม่ทักทายคนเป็นพ่อเลยบอกให้ไหว้ ต้องไหว้เลยเหรอ.. เธอเลยจำใจยกมือขึ้นมาไหว้ อายุก็ไม่ได้ห่างกันมากทำไมต้องให้เราไหว้ด้วย "ทานข้าวก่อนค่อยออกไปนะ" "ไม่หรอกครับผมว่าจะพาน้องไปทานข้าวข้างนอก" "เอาแบบนั้นเหรอ" "ถ้างั้นผมไปนะครับ" นับเก้าเลยไหว้ลาท่านแล้วก็พาเธอออกมาจากบ้าน "เมื่อวานคุณไปซื้อของที่ห้างเหรอคะ" "เปล่านี่ครับ" "?" แค่จะหาเรื่องชวนเขาคุยเลยถามถึงเรื่องที่เพื่อนเจอเขาอยู่ห้าง แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะโกหก ถึงขั้นโกหกแสดงว่าเขาต้องไม่อยากให้เรารู้แน่เลยว่าไปกับใคร "แต่เพื่อนฉันเจอคุณอยู่ในห้องน้ำผู้ชาย" คิดจะมาโกหกฉันงั้นเหรอ อยากรู้นักว่าจะตอบยังไง "ห้องน้ำผู้ชาย?" อย่าบอกนะว่าแอบไปเดินห้างกับคนรักเก่า ผู้หญิงคนนี้เชื่อใจไม่ได้เลยจริงๆ "ช่างมันเถอะค่ะ" วารินทร์ตัดปัญหาเอาดื้อๆ เพราะเธอก็ไม่ได้สนใจในตัวเขามากขนาดที่ต้องไปเช็คว่าเขาไปเที่ยวกับใคร ใช้เวลาอยู่ร่วมชั่วโมงก็มาถึงวัดที่เธอบอกจะพามาทำบุญ "?" "ลงสิคะ" "ผมคิดว่าคุณจะพาไปวัดพระแก้วหรือวัดที่ขึ้นชื่อ" "วัดพวกนั้นคนไปทำบุญกันเยอะแล้วค่ะ" "มีพระอยู่แน่นะคุณ" นับเก้าเดินตามหลังเธอมาดูวังเวงยังไงไม่รู้ "ทำไมคะ คุณกลัวผีเหรอ" "ผีใครจะไม่กลัวล่ะ" "เป็นผู้ชายอกสามศอกกลัวอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ ถ้างั้นก็ตามหลังฉันมาอย่าเดินห่างแล้วกัน" "......." จากที่มองไปรอบๆ วัดสายตาเขาก็เพ่งกลับมามองที่เธอ และจังหวะที่เธอก้าว​ เขาก็ก้าวให้ยาวกว่า​ จนเดินชนเข้ากับแผ่นหลังของคนที่อยู่ข้างหน้า "โอ๊ยนี่คุณ" "ก็คุณบอกให้ผมเดินมาใกล้ๆ ไง" "ไม่ใช่ใกล้จนชนขนาดนี้ ถอยออกไปหน่อย" "มาทำบุญหรือโยม" "ว้าย" อยู่ดีๆ พระโผล่มาจากไหนไม่รู้วารินทร์ตกใจจนซุกเข้าไปในอกของนับเก้า สายตาเขาเลยมองต่ำลงไปดูเธอและเหมือนเธอจะรู้ตัวเลยรีบก้าวถอยออก "หลวงพ่อเล่นมาแบบนี้ก็ตกใจน่ะสิคะ" "วัดนี้ไม่ค่อยมีใครเข้ามาหรอก" "วัดนี้ใช่ไหมคะที่เขามาแสดงหนังผีกัน" "ใช่แล้วล่ะโยม" เห็นเธอถามพระแบบนั้นนับเก้าก็เข้าใจได้เลยว่าเธอคงมาตามรอยนักแสดงที่มาแสดงหนังผี "ถึงว่าเขามาแสดงหนังผีกันที่วัดนี้​ ขนาดตอนกลางวันยังน่ากลัวเลย" "ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก เพียงแค่ที่นี่ร่มรื่น" หลังจากทำบุญถวายสังฆทานและรับพรเสร็จแล้วทั้งสองก็ออกมาจากวัดนั้น "อาทิตย์หน้าฉันจะรับปริญญา คุณว่างเอาดอกไม้ไปให้ไหมคะ" "?" เขาหันมามองหน้าเธอขอดอกไม้จากผู้ชายแบบนี้เลยเหรอ "ถ้าคุณไม่ว่างไม่ไปก็ได้ค่ะ" "ช่วงนี้ผมว่างอยู่แล้ว" อยากรู้เหมือนกันว่าแฟนเก่าเธอจะไปแสดงความยินดีด้วยไหม