ร้อนรักกับคนสวน

ภายในห้องนอนหรูของคฤหาสน์ใหญ่ ไฟหัวเตียงส่องแสงอุ่นอาบเรือนร่างเปลือยเปล่าของพลอยชมพู เธอนอนอยู่ใต้ร่างสามีวัยห้าสิบปี ตับ! ตับ! ตับ! วีรภัทร์เร่งเร้าอย่างหนักเพียงครู่เดียว ก่อนร่างสูงจะเกร็งกระตุกแล้วซบลงบนอกเธอพร้อมเสียงหอบแรง “อ่า…ชมพู...” เขาพึมพำแผ่วเบา แต่ยังไม่ทันที่ร่างบางจะได้สัมผัสถึงความสุขสม สามีก็ถอนแก่นกายออกจากรูเสียวแล้วทิ้งตัวลงนอนหันหลังให้ทันที พลอยชมพูหลับตาแน่น กัดริมฝีปากกลั้นเสียงสะอื้นอึดอัดในอก ความว่างเปล่าและความค้างคาฉุดรั้งเธอให้จมอยู่กับความเหงาที่กัดกินใจเธอมานานหลายปี สามีผู้เอาแต่ทำงานจนไม่เคยเหลือแรงปรนเปรอเธอเต็มที่ ไม่เคยรับรู้เลยว่าเธอกำลังโหยหาสัมผัสแบบไหน ถึงแม้เขาจะอายุมากกว่าเธอสิบหกปี แต่ช่วงที่แต่งงานกันใหม่ๆ เขาก็ไม่ได้เป็นอย่างนี้ ยิ่งนับวันความต้องการของเขาก็ยิ่งลดลงเรื่อยๆ ซึ่งมันสวนทางกับเธออย่างชัดเจน พลอยชมพูเฝ้าแต่โทษตัวเอง ถ้าเธอไม่แต่งงานกับเขาเพราะเงิน และเลือกสามีวัยไล่เลี่ยกัน เธอคงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้ ร่างบางนอนนิ่ง น้ำตาไหลเอ่อคลอในใจเต็มไปด้วยความรุ่มร้อนที่ยังไม่ถูกดับลง พลอยชมพูพลิกตัวหันไปมองสามีที่หลับสนิท เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเขายิ่งตอกย้ำความจริงว่า คืนนี้เธอจะไม่ได้ในสิ่งที่ปรารถนาอีกต่อไป หัวใจและร่างกายที่ยังคงร้อนรุ่มทำให้เธอกัดริมฝีปากแน่น ความค้างคาเล่นงานจนแทบขาดใจ เธอเอื้อมมือไปแตะต้นแขนวีรภัทร์เบาๆ “คุณ…ขออีกครั้งนะคะ” เสียงหวานกระซิบข้างหู แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงเสียงหายใจยาวลึกของคนที่หลับไปแล้วโดยไม่รับรู้ถึงความต้องการของเธอเลย ดวงตาเธอพร่าไหวด้วยทั้งความอายและความเหงา ก่อนจะตัดสินใจลุกจากเตียง คว้าผ้าคลุมบางมาคลุมร่างแล้วก้าวลงบันไดเงียบๆ ไปยังห้องรับแขกด้านล่าง ในความเงียบงันกลางดึก แสงไฟสลัวจากโคมไฟบนเพดานทำให้บรรยากาศยิ่งดูอึมครึมและชวนหวาดหวั่น พลอยชมพูนั่งลงบนโซฟา หัวใจเต้นแรง มือสั่นเล็กน้อย แต่ความอัดอั้นที่คั่งค้างทำให้เธอค่อยๆ เลื่อนมือลงใต้ผ้าคลุม ไล้ผ่านเรียวขาจนถึงจุดร้อนผ่าวที่กำลังเปียกชื้น “อื้อ…” เสียงครางหวานหลุดจากริมฝีปากโดยไม่ได้ตั้งใจ ร่างบางแอ่นสะท้านเล็กน้อย ปลายนิ้วกดคลึงเร่งจังหวะขึ้นตามแรงปรารถนา เสียงหอบกระเส่าและเสียงครางสั่นพร่าดังก้องอยู่ในห้องกว้าง เธอหลับตาแน่น ปล่อยให้ภาพในหัวพาไปไกลกว่าแค่สามีที่นอนหลับอยู่บนห้อง ภาพร่างกำยำของเชิด คนสวนหนุ่มวัยยี่สิบเก้าปีกลับผุดขึ้นมาแทน และยิ่งคิดถึงเขาความเสียวซ่านที่ซ่อนอยู่ก็ยิ่งทวีขึ้น จนเธอแทบควบคุมไม่อยู่