บรื้น
“ คิดอะไรอยู่ หึ ”
“ เค้าแค่ไม่คิดว่าตัวเค้าเองก็จะมีวันนี้เหมือนกับคนอื่นเขาบ้าง”
“ เธอเป็นคนที่ควรค่าแก่การถูกรัก ”
ฟุ่บ
ฉันขยับตัวเอาศีรษะไปซบลงบนแขนแกร่งของคนข้างๆที่กำลังขับรถพาฉันกลับบ้านอย่างออดอ้อน
“ ตั้งแต่เจอครามชีวิตเค้าก็มีแค่เรื่องดีๆเข้ามา ”
“ ฉันต่างหากที่โชคดี ”
“ คิกคิก เค้าโชคดีกว่า เค้าเคยคิดว่าเค้าสามารถอยู่ตัวคนเดียวได้ ไม่ต้องมีความรักก็ได้ แต่เอาเข้าจริงๆแล้ว พอได้มีความรักมันดีกว่าจริงๆนั่นแหละ ถึงบางครั้งมันจะเศร้าบ้าง เสียใจบ้าง แต่รวมๆแล้วมันก็ดีกว่าอยู่ตัวคนเดียวนั่นแหละ เค้าน่ะอยากอยู่กับครามไปตลอดเลยนะ ”
ฟอด
“ ขอแต่งงานหรอ ”
“ คนบ้า>< ”
เราสบตากันระหว่างที่รถของครามจอดติดไฟแดง เหมือนตัวเลขบอกเวลาหยุดเดิน ดวงตาคมคู่สวยดึงดูดฉันให้ลุ่มหลงมองลึกลงไปข้างในอย่างหลงไหล ทำให้ฉันจมดิ่งอยู่ในห้วงของความรักครั้งแล้วครั้งเล่า
จุ้บ
จ้วบ
“ อื้
