สบตา

“ งั้นวันนี้อาจารย์ไม่ให้การบ้านแล้วกันนะ จบคาบเรียนได้ค่ะ ” “ โห อาจารย์แกก็เก็บทุกนาทีจริงๆ ถ้าจะสั่งการบ้านด้วยก็เกินไปปะ ” “ เอาหน่า เขาก็เป็นงี้มาตั้งแต่ปีหนึ่งแกยังไม่ชินอีกหรอโบว์ ” “ ก็ของแกยัยพราว วันนี้เราไปกินข้าวที่ไหนดี ” “ คณะวิศวะดีปะ ข้าวอร่อยแถมหนุ่มหล่อ ” “ ก็ดีนะแต่เวลานี้ คนเยอะรึเปล่า ” “ อาจจะไม่เยอะหรอก สาขาอื่นคงไม่สอนฉ่ำแบบอาจารย์เราหรอกมั้ง ” “ ก็จริง ลองไปดูก่อน ” “ ขนมเอารถมาไหม ” “ ไม่ได้เอามาอะ ” “ โอเค งั้นไปรถกันต์นะ ” “ ก็ไปรถแกกันหมดนี่ทำไมถามยัยขนมคนเดียว ” “ จิ๊ ไอ้โบว์นี่ยุ่งจริงๆ ” “ พอๆเลิกทะเลาะ ฉันหิวละ ” “ โอเคค้าบ ไปค้าบขนมคนสวย ” โรงอาหารคณะวิศวะ “ อาหารที่นี่เจริญตาจริงๆเลย ” “ จริงด้วยยัยพราว น่ากินไปหมด ” ก็เจริญตาจริงๆนั่นแหละ ผู้หญิงก็สวย ผู้ชายก็หล่อ “ ไปนั่งโต๊ะนั้นกันคนลุกพอดี ” “ โอเค ใครจะเฝ้าโต๊ะ ” “ ขนมก็ได้ แกจะกินอะไรเดี๋ยวฉันซื้อมาให้ ” “ แกกินไรอะนิวตัน กินร้านเดียวกับแกก็ได้ ” “ ตามสั่งก็ได้ แกจะได้กินกะเพรา ” “ คิกคิก แกนี่มันรู้ใจฉันจริงๆ ” “ หึ ” “ เดี๋ยวพวกฉันมานะขนม ” “ โอเค ” เพื่อนฉันแยกย้ายกันไปซื้อข้าว ส่วนฉันก็ทำหน้าที่เฝ้าโต๊ะ โรงอาหารคณะวิศวะนี่ครึกครื้นตลอดเลยจริงๆ มากี่ทีก็คนเยอะ โต๊ะเต็มแถมแถวก็ยาว แต่เพราะอาหารอร่อยเลยยอมให้นะ “ ขอโทษนะครับ ” “ คะ ” “ ชื่ออะไรหรอครับ ” “ ขนมค่ะ ” “ เราไฟนะ ” “ ขอไลน์หน่อยได้ไหมครับ ” ระหว่างที่ฉันนั่งเล่นมือถือรอเพื่อนๆไปซื้อข้าวอยู่ ผู้ชายที่นั่งอยู่โต๊ะด้านหน้าของฉันก็เดินมานั่งที่ฝั่งตรงข้ามฉัน ฉันไม่ใช่คนหยิ่งหรืออะไร ต่อให้เขาทักมาแล้วฉันจะไม่ค่อยตอบก็เถอะ “ ไอจีแทนได้ไหม สนิทก่อนเดี๋ยวให้ ” “ หึ ได้ แต่จะตอบเราใช่ปะ ” “ อาจจะนะ ” ฉันรับมือถือเครื่องหรูจากหนุ่มสุดหล่อตรงหน้ามาพิมพ์ชื่อไอจีของตัวเองลงไปอย่างชำนาญ ใช่ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนขอฉัน มันอาจจะดูเป็นการหลงตัวเองแต่ว่าฉันก็จัดว่าเป็นคนที่หน้าตาดีคนนึงเลยล่ะ ผมสีดำยาวสลวยดัดเป็นลอนตัดกับผิวที่ขาวจัดของฉัน อีกทั้งยังด้วยรูปร่างที่ฉันสูงไม่ถึงร้อยหกสิบเซนติเมตรเลยด้วยซ้ำ เลยจัดว่าเป็นคนที่ตัวเล็กมากๆ แต่อย่างอื่นไม่เล็กตาม เลยเป็นสิ่งหนึ่งที่ฉันต้องขอบคุณผู้ให้กำเนิดฉัน ถึงแม้พวกเขาจะให้มาอย่างไม่เต็มใจก็เถอะ แต่ฉันก็ได้จุดเด่นของพวกเขาทั้งคู่มา เพราะว่าผู้ให้กำเนิดของฉันต่างก็หน้าตาดีทั้งคู่ นี่อาจจะเป็นสิ่งเดียวที่ฉันรู้สึกขอบคุณจากพวกเขานอกจากเรื่องเงิน วันนี้ฉันสวมเสื้อนิสิตพอดีตัว ใส่คู่กับกระโปรงทรงเอตัวสั้นกับรองเท้าแมรี่เจนยี่ห้อดัง แต่งหน้าอ่อนๆ แต่ทาลิปกลอสสีแดงตัดกับผิวขาวจัด ด้วยดวงตาที่กลมโต ขนตายาวงอนเป็นแพ จมูกโด่งเชิ่ดขึ้น บวกกับริมฝีปากเล็กบาง แต่จุดที่รวมสายตาคงไม่พ้นรักยิ้มที่แก้มทั้งสองข้างของฉัน “ ทักไปแล้วนะครับ ” “ โอเคค่ะ ” จากนั้นหนุ่มหล่อที่ชื่อไฟก็ลุกกลับไปนั่งยังโต๊ะเดิมของตัวเอง พร้อมเสียงหยอกล้อกันของพวกเพื่อนๆเขาเสียงดังจนฉันได้ยิน “ ไหนขอบ้างดิ โคตรสวยเลย ” “ ไม่ ” “ งั้นกูไปขอเองนะ ” “ มึงอย่าเสือกดิ ” ฉันเลือกที่จะไม่มองไม่ฟัง แล้วหันมาสนใจมือถือของตัวเองต่อ แต่อะไรบางอย่างดลใจให้ฉันเงยหน้ามองผ่านโต๊ะของไฟขึ้นไปข้างหน้า สายตาของฉันสบเข้ากับตาคู่หนึ่ง เพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้นฉันก็จำได้ว่าเป็นใครถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้เจอกันนานแล้วแต่ฉันก็ยังจำเขาได้ดี คราม เขายังคงหล่อแบบออร่ากระจายตามเดิม หรือจริงๆแล้วมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ เพื่อนที่แสนดีของฉัน “ มาแล้วจ้า คนเยอะมาก ” “ อันนี้ของขนม ” “ ขอบคุณนะนิวตัน ” “ ขอบคุณกันต์ด้วยสิกันต์ซื้อน้ำให้ขนม ” “ แกไม่ต้องขอบคุณมันหรอกขนมฉันว่ามันใส่ของแปลกๆให้แกแน่ๆ ” “ ใช่แล้วพราวเพื่อนรักฉันใส่ยาเสน่ห์ให้ขนมกินทุกวันเลยล่ะ ” “ งั้นเปลี่ยนสำนักเถอะแกใส่ทุกวันขนาดนี้ยังไม่มีวี่แววว่ายัยขนมจะชอบแกเลย ” “ แรงมากครับเพื่อน ” “ คิกคิก ขอบใจพวกแกทุกคนนะ งั้นขอบคุณฉันด้วยสิฉันเฝ้าโต๊ะ ” “ คิกคิก เออขอบใจย่ะ! ” พอเพื่อนมาฉันก็ลืมเรื่องของครามไปเลย จากนั้นเราก็นั่งทานข้าวกันจนเสร็จแล้วเดินออกจากโรงอาหารคณะวิศวะ พึบ “ ขนมฉันเห็นนะว่าใครมาขอไลน์แก ” “ หืม แกรู้จัก? ” พราวเดินมากอดแขนฉันในขณะที่เรากำลังเดินออกจากโรงอาหาร โดยที่กันต์และนิวตันเดินนำหน้าพวกเราไปแล้ว “ รู้สิ ไฟปีสามวิศวะยานยนต์ โคตรหล่อ โคตรอันตราย ” “ หึ อันตรายจริงปะ ” “ นี่! ฉันไม่ยอมให้ใครมาหลอกฟันเพื่อนคนสวยของฉันนะย่ะ ” “ พราวแกอย่าห่วงเลย ทำอย่างกับเพื่อนแกจะตอบแชทเขา ขนาดรุ่นพี่เราอย่างพี่เทมป์ยัยขนมยังไม่ตอบเลย ” “ ก็จริงของแก แต่คนนี้ไม่เอานะอันตรายเกิน ” “ จ้าๆ รับทราบค่ะแม่ๆ ” “ คุยอะไรกันครับสาวๆ ขนมให้กันต์ไปส่งที่คาเฟ่ไหม ” “ ไม่เป็นไรๆ พวกแกไปกันเถอะเดินผ่านตึกวิดวะไปก็ถึงละ ” “ ไปเองได้แน่นะ ” “ ไปได้ เดินมาเป็นร้อยรอบละจ้ะ ” “ โอเค ห้ามให้ใครจีบเพิ่มนะกันต์หึง ” “ โอ้ย ไปได้แล้วไอ้กันต์ ” “ ชิ โอเคๆ เย็นนี้ว่าไงบอกนะ ไว้เจอกัน ” “ โอเค ไว้เจอกัน ” ฉันแยกย้ายกับเพื่อนจากนั้นก็เดินลัดเลาะตึกคณะวิศวะมาเรื่อยๆ ก็จะเจอกับคาเฟ่ที่ฉันทำงานอยู่ คนมาใช้บริการค่อนข้างเยอะเนื่องจากเป็นร้านที่อยู่กลางมหาลัยราคาไม่แพง ที่นั่งเยอะ ใช้อินเตอร์เน็ตฟรี มีที่ชาร์จแบตเหมาะแก่การอ่านหนังสือ เลยเป็นที่ยอดฮิตของเด็กมหาลัยและอาจารย์มากๆ แถมขนม เครื่องดื่ม และอาหารก็อร่อยมากด้วย “ สวัสดีค่ะพี่แจน ” “ สวัสดีค่ะน้องขนม สวยขึ้นทุกวันเลยนะคะ สงสัยวันนี้ร้านพี่คนเต็มร้านอีกแน่เลย เพราะมีคนสวยอย่างน้องขนมมาเป็นบาริสต้าให้พี่ ” “ อวยกันเกินไปแล้วค่ะพี่แจน เป็นเพราะร้านของพี่ดีต่างหากล่ะคะ ” พี่แจนหญิงสาววัยกลางคนที่ยังคงสวยอ่อนกว่าวัย เป็นเจ้าของร้านคาเฟ่ที่ฉันทำงานอยู่ ตอนที่ฉันมาสมัครงานพี่เขารับฉันทันที เนื่องจากเขาบอกว่าเอ็นดูฉันตั้งแต่แรกเจอ “ หูยไม่เกินค่ะๆ ทานข้าวมารึยังคะ ” “ เรียบร้อยแล้วค่ะ เดี๋ยวหนูไปเก็บของก่อนนะคะ จะได้เริ่มงานเลยค่ะ ” “ โอเคค่ะลูก ไม่ต้องรีบนะคะพักก่อนก็ได้ ” “ ค่ะพี่แจน ^^ ” ฉันเข้าไปหลังร้าน เอากระเป๋ามาเก็บที่ล็อกเกอร์ของพนักงานที่ทางร้านเตรียมไว้ให้ รวบผมยาวขึ้นมัดเป็นหางม้า เติมหน้าเติมปากเล็กน้อย จากนั้นก็นำผ้ากันเปื้อนคู่กายมาสวมคุมทับชุดนิสิตพอดีตัว ผูกเชือกด้านหลังให้กระชับ การนั้นก็ออกไปประจำตำแหน่งของฉันนั่นคือบาริสต้า “ ออเดอร์ตรงนี้ได้ไหมครับ ” ทันทีที่ฉันประจำตำแหน่งก็จะมีหนุ่มๆเดินมาสั่งเครื่องดื่มมากขึ้นเหมือนปกติที่ฉันมาทำงาน ยิ้ม “ รบกวนคุณลูกค้าออเดอร์ตรงแคชเชียร์นะคะ^^ ” “ ได้ครับ น้องขนม ” ตำแหน่งเราจะสลับๆกัน บาริสต้ากับแคชเชียร์ เมื่อสั่งเครื่องดื่มจะได้รับเครื่องเรียกคิวอัตโนมัติ เมื่อเครื่องส่งเสียงก็มารับด้วยตนเองที่เคาน์เตอร์ ถ้าคนเยอะมากๆก็อาจจะมีเดินไปเสิร์ฟให้ที่โต๊ะ ฉันทำงานไปเรื่อยๆจนสลับมาทำงานแคชเชียร์ “ อเมริโนเย็นหนึ่งแก้วครับ ” “ ค่ะ รับอะไรเพิ่มอีกไหมคะ 0.0 ”