เมีย(ลับ)วิศวะร้าย บทที่ 67
"แต่คุณพ่อคะ"
"เราจะพูดอะไรก็รีบพูดมา"
"ใบตองเรียนมาจนจะจบปี 1 แล้วนะคะ"
"เรื่องการเรียนไม่ต้องเป็นห่วง พ่อถามอธิการบดีให้แล้ว สามารถไปเริ่มเรียนที่นั่นต่อได้เลย"
"หนูไม่อยากให้ลูกอยู่ไกลสายตาค่ะ"
"เพราะอยู่ใกล้ไม่ใช่หรือถึงเป็นแบบนี้"
"ผมต้องขอบคุณมากนะครับที่คุณพ่อเอ็นดูใบตอง"
"ใช่ค่ะ คุณเสกสรรก็ไม่อยากให้ลูกไปเรียนที่นั่นด้วยค่ะ"
"ผมยินดีให้ลูกสาวไปเรียนที่นั่นครับ"
"เอ๊ะนี่คุณเสก!" อุตส่าห์เอาชื่อของสามีมาอ้างแล้วนะ
"ผมขอฝากลูกสาวผมไว้กับคุณพ่อด้วยนะครับ"
"ฉันไม่ยอมให้ลูกไปหรอกนะ"
"แต่ผมยอม"
"ตาเสกพาเมียเรากลับบ้านเถอะ วันนี้พ่อจะพาใบตองบินกลับพร้อมกัน"
"ไม่ได้นะคะคุณพ่อ"
"ขอบคุณมากครับ ถ้ามีเวลาผมจะพาจั๊กจั่นไปเยี่ยมลูกนะครับ" เสกสรรคว้าแขนของจั๊กจั่นให้เดินตามออกมา แต่ก้าวออกมาได้แค่ไม่กี่ก้าวจักจั่นก็หยุดจะเลี้ยวไปทางที่ลูกสาวนั่งอยู่
"โอ
