"แม่ครับ"
"เราไม่ต้องพูดอะไรแล้ว"
"จั๊กจั่นเอ้ย"
"ยายก็เหมือนกันไม่ต้องพูดอะไรแล้ว"
ตอนที่แม่เขาบอกทุกคนไม่ให้พูดนับดาวก็รู้แล้วล่ะว่าเธอคงไม่มีวาสนา หญิงสาวเลยหันหลังจะเข้าไปเก็บของ เธอคงต้องได้นั่งรถโดยสารกลับเอง
"ดาว"
"หวังว่าชาติหน้าเราจะเกิดมาได้ครองรักกันนะคะ" คำพูดนี้เธอไม่ได้ประชด ผู้ชายดีๆ แบบเขาถ้าชาติหน้ามีจริงขอให้ได้เจอเขาอีกครั้งและขออย่าให้มีอุปสรรคอะไรอีกเลย แต่ถ้าจะให้เธอพรากลูกพรากแม่เธอคงไม่ทำแบบนั้นหรอก
"พี่บอกแล้วไงว่าพี่จะไม่ปล่อยดาวไป"
"ดาวขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่พี่มอบให้ ขอให้ชีวิตพี่ต่อจากนี้ไปพบเจอแต่ความสุข"
"ความสุขพี่ก็คือดาว"
"คนใจดำ" ขนาดยายยังอดมีน้ำตากับเด็กๆ ไม่ได้นี่เป็นแม่แท้ๆ ยังใจแข็งยืนดูเด็กเขาสั่งลากัน
"พรุ่งนี้แม่ต้องกลับกรุงเทพฯ เรื่องฝึกงาน แม่ยังยืนยันคำเดิมให้ย้ายกลับมาฝึกงานที่บ้านเรา"
"ผมไม่ฝึกแล้วครับ และผมก็จะไม่เรียนต่อแ
