ศิลายืนอยู่ตรงประตูห้องครัว เงาร่างสูงใหญ่ทอดยาวไปตามพื้นห้อง สายตาคมเข้มของเขาจับจ้องมายังภาพตรง หน้าอย่างเย็นชา ใบหน้าเรียบสงบ แต่ประกายดวงตากลับร้อนแรงจนทำให้ทั้งนทีและนาวาแข็งค้าง
ความเงียบกดทับทั่วทั้งครัว เหลือเพียงเสียงหอบหายใจหนักของแป้งที่ยังไม่ทันได้เงียบลง ริมฝีปากหยักของศิลายกยิ้มมุมปากช้าๆ
“เล่นกันเพลินดีนี่… แต่พวกแกคงลืมไปแล้วสินะว่าแป้งเป็นของใคร”
น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงอำนาจ ทำเอาแป้งสะท้านทั้งกาย ดวงตาเธอเบิกกว้าง ก่อนจะรีบก้มหน้าลงด้วยความอับอายและสับสน
นทีสบตาพ่อนิ่งเฉย ส่วนนาวาเม้มปากแน่น แต่ทั้งคู่ก็ไม่กล้าขยับตัวถอยออกจากร่างแป้งที่ยังนั่งทรุดอยู่
แววตาของศิลาหนักแน่นไม่ใช่เพียงความโกรธ แต่ยังแสดงความเป็นเจ้าของที่ชัดเจน จนบรรยากาศในห้องครัวร้อนแรงกว่าเดิมอีกเท่าตัว
ศิลาไม่รอให้ใครได้เอ่ยแก้ตัว เขาก้าวเข้ามาในครัวช้าๆ ทุกย่างก้าวหนักแน่นจนบรรยากาศยิ่งตึงเครียด แต่ใน
