เช้าวันถัดมา ตุลย์แต่งตัวเรียบร้อยในเสื้อเชิ้ตหรู กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ติดกาย เขาแสร้งหยิบของฝากติดไม้ติดมือ แล้วขับรถตรงไปที่บ้านของศิลาอีกครั้ง หนุ่มใหญ่อ้างกับตัวเองว่าแค่มาเยี่ยมเพื่อน แต่ความจริงแล้วภาพร่างเย้ายวนของแป้ง ยังคงติดตรึงในหัวจนยากจะห้ามใจ
พอถึงหน้าบ้านหลังใหญ่ เขาก็พบว่าประตูเปิดแง้มไว้ ตุลย์ก้าวเข้าไปเรียกเบาๆ แต่ไม่มีเสียงตอบรับจากศิลาและลูกชายเลยสักคน สายตาคมกวาดมองรอบๆ จนแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่บ้าน มีเพียงสาวใช้คนเดียวที่เดินออกมาจากครัว ในชุดแม่บ้านบ้านเรียบง่าย
แป้งชะงักเมื่อเห็นแขกไม่ได้รับเชิญ ใบหน้าสวยแดงระเรื่ออย่างเก้อเขิน
“เอ่อ...คุณตุลย์มาหาคุณศิลาเหรอคะ ตอนนี้ไม่มีใครอยู่บ้านเลยค่ะ”
ตุลย์ยกยิ้มมุมปาก แววตาเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่ซ่อนเร้นไม่มิด เขาก้าวเข้ามาใกล้ทีละนิด จนร่างสูงใหญ่บดบังร่างเล็กเอาไว้ สายตาคมกริบจ้องเธอไม่วาง
“ไม่มีใครอยู่เหรอ...ก็ดีสิ…” เสียงท
