เช้ามืดแป้งรู้สึกตัวตื่น ร่างกายของเธออ่อนเพลียเหมือนทั้งร่างกายถูกถ่วงด้วยของหนัก ร่างกายปวดระบมไปทุกส่วนเพราะผ่านคืนที่ดุเดือดเกินกว่าที่จะทนได้
เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น เห็นภาพของนทีและนาวา นอนขนาบข้างคนละฟาก แขนกำยำยังพาดโอบเธอไว้เหมือนหวงแหนนักหนา ใบหน้าของทั้งสองยังคงหลับสนิท ร่างสูงใหญ่นอนสงบผิดกับความดิบเถื่อนที่ถาโถมใส่เธอเมื่อคืน
แป้งเม้มปากแน่น ใบหน้าแดงวาบเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ทั้งหมด ทั้งถูกศิลากระแทกจนร่างแทบแหลก และยังต้องรับแรงดิบเถื่อนของสองแฝดซ้ำอีกจนแทบไม่มีแรงจะขยับ แต่เพราะไม่อยากให้ใครรู้ว่าเธอแอบอยู่ในห้องของพวกเขา เธอจึงพยายามฝืนร่างกายที่อ่อนแรงให้ลุกขึ้น
“อื้ม…”
เสียงครางเบาหลุดจากริมฝีปากเมื่อเธอขยับตัว ความเจ็บแปลบแล่นขึ้นมาทันที แต่เธอก็กลั้นไว้ กัดฟันเบี่ยงแขนกำยำของนาวาออกเบาๆ แล้วค่อยๆ ดึงแขนหนาของนทีที่โอบอยู่ด้านหลังออกด้วยความระมัดระวัง
เมื่อหลุดจากอ้อมแขนท
