แป้งสะดุ้งตื่นกลางดึก ดวงตาพร่าเลือนกระพริบช้าๆ หัวใจของเธอเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ เมื่อเห็นศิลานอนเบียดอยู่ข้างๆ บนโซฟาหนัง แผ่นอกกว้างกระเพื่อมขึ้นลงอย่างสม่ำเสมอในยามหลับ
ใบหน้าคมสงบลงจนแทบไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นคนเดียว กับที่ครอบครองเธออย่างดุดันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน แป้งหน้าแดงวาบ ใจเต้นแรงกว่าเดิม ความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วกาย เธอรีบกลั้นหายใจแล้วค่อยๆ ขยับตัวออกจากอ้อมแขนแกร่งที่โอบกอดเธอเอาไว้
“อย่าตื่นนะคะ…ได้โปรด”
แป้งพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างเงียบที่สุด ราวกับกลัวว่าเขาจะได้ยินเสียงหัวใจของเธอ
เมื่อพ้นออกมาจากโซฟาได้ แป้งค่อยๆ เก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่ตามพื้นขึ้นมาสวม แล้วก้าวไปที่ประตูห้องทำงาน มือเล็กบิดลูกบิดช้าๆ เพื่อไม่ให้เกิดเสียงใดๆ และเมื่อบานประตูเปิดออกร่างบางก็ออกมาจากห้องได้สำเร็จ
แป้งถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ยังไม่ทันที่เธอจะกลับห้อง นทีที่เดินถื
