สาวใช้สายร่าน 1 : บททดสอบของศิลา

เช้าวันแรกที่แป้งก้าวเข้าสู่คฤหาสน์หรู เธอทั้งตื่นเต้นและประหม่า บ้านใหญ่โอ่อ่าที่เธอได้รับการว่าจ้างให้มาเป็นสาวใช้ช่างดูห่างไกลจากชีวิตเรียบง่ายของเธอเหลือเกิน ประตูบานใหญ่เปิดออกต้อนรับ เธอได้พบกับเจ้าของบ้านซึ่งก็คือศิลา ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคมเข้มที่เต็มไปด้วยบารมี ศิลายืนกอดอกมองเธอด้วยสายตานิ่งเรียบ จนเธอเผลอก้มหน้าหลบสายตาอย่างประหม่า แต่ก็อดสังเกตไม่ได้ว่าความเคร่งขรึมนั้น ทำให้เขาดูมีเสน่ห์เกินกว่าจะละสายตาได้ “เข้ามาสิ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียบง่าย แต่กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง นอกจากศิลาแล้วภายในบ้านหลังใหญ่ยังมีเจ้านายอีกสองคนคือนทีและนาวา ลูกชายฝาแฝดวัยยี่สิบต้นๆ ของศิลา พวกเขายืนอยู่ไม่ไกล ทั้งคู่ต่างรูปร่างสูงโปร่ง แต่กลับมีคาแรกเตอร์ต่างกันอย่างชัดเจน นทีดูเคร่งขรึม ดวงตาคมกริบ ไม่ต่างจากพ่อ แต่แฝงความเย็นชา ส่วนนาวายิ้มเก่งและดูเป็นมิตร ดวงตาสดใสแต่แฝงความเจ้าชู้ ทันทีที่สายตาของแป้งสบเข้ากับพวกเขา ความรู้สึกแปลกประหลาดก็เกิดขึ้นในใจ เธอรู้สึกว่าบรรยากาศในบ้านหลังนี้ เต็มไปด้วยแรงดึงดูดที่เธอไม่อาจอธิบายได้ ค่ำคืนนี้ศิลานั่งเอนหลังบนโซฟาหนังแท้ แสงไฟสีส้มอุ่นในห้องรับแขกสะท้อนเงาร่างกำยำ แก้วไวน์ในมือถูกหมุนเบาๆ อย่างใจเย็น สายตาคมเข้มทอดมองไปยังทางเดินที่เชื่อมกับห้องครัว ไม่นานแป้งก็เดินออกมาพอดี ในมือเธอถือผ้าเช็ดมือเล็กๆ ใบหน้าสดใสไร้เครื่องสำอางยิ่งตัดกับความเงียบสงบของบ้าน ศิลาหันไปสบตาโดยไม่ตั้งใจ ความรู้สึกบางอย่างก็แทรกเข้ามา “แป้ง… มานี่หน่อย” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียบ แต่กลับทำให้คนถูกเรียกสะดุ้งเฮือก “มีอะไรคะคุณศิลา” เธอเดินเข้ามาใกล้ โค้งตัวเล็กน้อยอย่างนอบน้อม แล้วเอ่ยถามอย่างสุภาพ “ไปเอาไวน์ขวดใหม่จากห้องเก็บมาให้หน่อย” ชายวัยกลางคนยกแก้วไวน์ขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากหยักยิ้มจางๆ “ค่ะ” แป้งพยักหน้ารับ หันหลังจะไปแต่แล้วเสียงเรียกก็หยุดเธอไว้ “เดี๋ยว…” ฝีเท้าเธอชะงักก่อนหันกลับมา ศิลาลุกขึ้นจากโซฟาช้าๆ ก้าวเข้ามาใกล้จนช่องว่างระหว่างกันแทบหายไป แสงไฟสะท้อนบนใบหน้าใสของเธอชัดเจนยิ่งขึ้น ศิลาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าร่างบอบบาง เสียงลมหายใจของเขาใกล้เสียจนแป้งใจเต้นแรง ไม่กล้าสบตานานนัก “นั่งสิ…” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเบา แต่เต็มไปด้วยอำนาจที่ทำให้แป้งต้องเชื่อฟัง ศิลาสูดลมหายใจอย่างพยายามอดกลั้นความต้องการ แล้วนั่งลงบนโซฟาพลางมือหนาตบเบาๆ ตรงที่ว่างข้างกาย แป้งค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งข้างเขา มือเล็กยังคงกำผ้าเช็ดมือแน่นเหมือนเป็นที่พึ่งเดียว ศิลายกแก้วไวน์ขึ้นจิบอีกนิด ก่อนเอื้อมวางลงบนโต๊ะอย่างไม่รีบร้อน เขาเอนตัวเข้ามาใกล้จนไหล่กว้างแทบจะชนแขนเรียวของเธอ กลิ่นไวน์อุ่นผสมกลิ่นกายชายหนุ่มรุ่นใหญ่ทำเอาหัวใจเธอปั่นป่วน “เธอดูน่ารักดีนะ” เขาเอ่ยเสียงต่ำ สายตาคมกวาดมองผิวเนียนที่ไร้เครื่องสำอาง ทำให้แป้งหน้าร้อนวูบ “คุณศิลา…อย่าพูดแบบนี้เลยค่ะ แป้งแค่หน้าตาบ้านๆ เท่านั้น” เธอตอบเสียงเบาพยายามเบี่ยงหน้าหนี แต่เขากลับโน้มเข้ามาใกล้กว่าเดิม มือหนาวางลงบนหลังมือเล็กที่กำผ้าเช็ดมืออยู่ ราวกับจะกักเธอไว้ไม่ให้ขยับหนี ความอุ่นร้อนแผ่ซ่านจนแป้งเผลอสะดุ้งเบาๆ “แป้ง…เธอไม่รู้ตัวเลยหรือว่าฉันกำลังสนใจเธออยู่” ศิลาเอ่ยเสียงทุ้มพร่าเจือรอยยิ้ม แต่แฝงแรงดึงดูดจนเธอใจสั่น หัวใจแป้งเต้นแรงขึ้นทุกที เมื่อเขาค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้อีกนิด ราวกับจะทดสอบว่าเธอจะถอยหนีหรือยอมปล่อยให้เขารุกเร้าต่อไป อุณหภูมิรอบกายเหมือนสูงขึ้นทุกขณะ แป้งสัมผัสได้ถึงแรงกดดันบางอย่าง เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาเพียงเสี้ยววินาที ก็เห็นแววตาเข้มลึกที่เหมือนกับกำลังจะกลืนกินเธอทั้งร่าง “เธอสวยมากรู้มั้ย” ศิลาเอ่ยช้าๆ พร้อมโน้มกายเข้ามาใกล้ จนลมหายใจอุ่นร้อนแทบเป่ารดแก้มขาว ทำให้แป้งเผลอหลับตาไปชั่วขณะ หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก สองมือสั่นอย่างไมีอาจควบคุมได้ “กลัวฉันเหรอ” ศิลาเอ่ยเสียงต่ำ ลึก และกดทุ้มจนทำให้แป้งสั่นสะท้านในอก “ไม่…ไม่ค่ะ” แป้งส่ายหน้าเบาๆ ทั้งที่ยังไม่กล้าลืมตาขึ้น ริมฝีปากเธอขยับตอบเสียงเบาจนเขาแทบไม่ได้ยิน เพียงคำตอบนั้น ศิลาก็ยกมือหนาเชยคางเธอขึ้นบังคับให้สบตา แววตาคมลึกคู่นั้นเหมือนดึงดูดวิญญาณ เธอแทบหายใจไม่ออกในวงแขนที่โอบล้อมอยู่ แต่แทนที่จะถอยหนี ร่างเล็กกลับยอมปล่อยให้เขาเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ ริมฝีปากหยักบดจูบลงมาหนักแน่น ราวกับการทดสอบขั้นสุดท้ายว่าเธอจะผลักไสหรือยอมรับ และสิ่งที่ศิลาได้รับคือการที่แป้งตอบรับกลับอย่างเงอะงะ แต่เต็มไปด้วยความโหยหา เธอจิกปลายนิ้วลงบนอกกว้าง บดเบียดตัวเองเข้าหาโดยไม่รู้ตัว เสียงครางแผ่วพร่าหลุดจากลำคอ เมื่อเขาลอบสอดลิ้นร้อนเข้ามาพัวพัน “อื้ม…” จูบแรกนั้นทั้งดิบทั้งร้อนแรง แต่กลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกปลดปล่อย ความหวาดหวั่นที่เคยมีหายไปสิ้น เหลือเพียงแรงปรารถนาที่กำลังแผดเผาให้เธอยอมมอบกายให้เขา เสื้อผ้าชุดสาวใช้ถูกเลื่อนออกทีละชิ้นภายใต้ฝ่ามือใหญ่ที่ไม่ยอมหยุดสัมผัส ร่างเล็กสั่นสะท้านแต่ไม่ขัดขืนแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามเธอกลับแอ่นกายรับสัมผัสนั้นอย่างเต็มใจ “เธอเข้ามาอยู่บ้านฉันแล้ว นับจากนี้จะไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีก” ศิลาเอ่ยเสียงพร่า ก่อนจะกดจูบซ้ำลงมาลึกกว่าเดิม และคืนนั้นห้องรับแขกอันเงียบสงัดของคฤหาสน์ใหญ่ กลายเป็นสักขีพยานของความสัมพันธ์ที่ไม่อาจหวนกลับ จุดเริ่มต้นที่แป้ง ยินยอมพร้อมใจ มอบทั้งหัวใจและเรือนกายให้เจ้านายอย่างศิลา เสียงครางหวานแผ่วพร่าหลุดออกมาพร้อมแรงหอบหายใจถี่ ร่างเล็กของแป้งถูกโอบรัดแน่นในอ้อมแขนทรงพลัง ศิลาลากจูบจากริมฝีปากลงสู่ซอกคอขาว ไล่ต่ำไปถึงเนินอกอวบที่ล้นทะลักออกมาจากชุดสาวใช้ที่ถูกปลดออกครึ่งตัว “อ๊ะ…คะ…คุณศิลา…” เสียงสั่นเรียกชื่อเขาด้วยความเร่าร้อนสั่นสะท้าน ศิลายกยิ้มมุมปากอย่างผู้เหนือกว่า ฝ่ามือหนาบีบเคล้นเต้าอวบแน่น ขณะอีกมือหนึ่งกดเอวบางให้แนบชิดเข้าหาตัวเอง เขาไม่ปล่อยให้เธอมีช่องว่างแม้แต่น้อย ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจและดุดัน โซฟาหนังสีเข้มส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่ร่างสูงโถมตัวทาบทับ ร่างเล็กใต้ร่างดิ้นพร่าแต่อยู่ในท่วงท่าที่เต็มไปด้วยการตอบสนอง เธอไม่เคยคิดจะปฏิเสธ กลับแอ่นกายรับแรงปรนเปรอราวกับรอคอยมานาน “อ๊ะ...อ๊าาา!” เสียงหวานพรั่งพรู เมื่อเขาโหมแรงเร่งเร้าขึ้นทุกวินาที จนโซฟาตัวยาวโยกสะเทือนเหมือนจะรับไม่ไหว ศิลากัดฟันแน่น ดวงตาคมลุกวาบด้วยแรงปรารถนา เขากดเสียงพร่าใกล้หูเธอ “เธอเป็นของฉัน…แป้ง! จำไว้” และในจังหวะที่เขาเร่งเร้าอย่างไม่ยั้ง โซฟาก็ส่งเสียงลั่นดังกว่าเดิม ร่างทั้งสองสอดประสานจนแทบหลอมละลายเป็นหนึ่งเดียว “อื้มมม...คะ...คุณศิลา!” “อ๊ะ…อ๊าาา…แป้งเสียว” แป้งครางเสียงดังลั่น เธอปล่อยให้แรงปรารถนาแผดเผาจนบรรยากาศรอบข้างพร่าเลือนไปหมด เหลือเพียงความร้อนแรงที่แทบทำให้โซฟาตัวนั้นพังลง แรงปรารถนาที่ถาโถมหนักหน่วงยังคงกระแทกซ้ำไม่หยุด ร่างเล็กใต้ร่างสะท้านสั่นจนแทบสิ้นเรี่ยวแรง สองมือจิกแน่นลงบนแผ่นหลังกว้างของศิลา เสียงครางหวานพร่าหลุดออกมาอย่างไม่อาจกลั้น “อ๊ะ…อ๊าาา…คุณศิลา...ซี้ดด” ศิลากัดฟันแน่น โอบกอดร่างบางจนแนบชิด เสียงหอบกระชั้นถี่รัวเร่งขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่ จังหวะกระแทกแรงและถี่จนโซฟาหนังโยกสะเทือนราวกับจะขาดใจตามแรงตัณหา “อื้มม…แป้ง…” ศิลาครางเสียงต่ำ ขณะที่เร่งกระแทกร่องเสียวของสาวใช้สุดแรง ร่างทั้งคู่สอดประสานกันจนถึงขีดสุด ก่อนจะปลดปล่อยน้ำแห่งความสุขออกมาพร้อมกันในวินาทีเดียว เสียงครางสั่นพร่าและลมหายใจแรงกระชั้นสะท้อนก้องในห้องรับแขกยามค่ำคืน ร่างบางเกร็งสะท้านแล้วทรุดซบลงกับแผงอกกว้าง ศิลากอดรั้งเธอแน่นไม่ยอมปล่อย มือหนาลูบแผ่นหลังขาวลื่นช้าๆ ราวกับปลอบโยนให้เธอคลายความเหนื่อยล้า “ดีมากแป้ง…เธอทำให้ฉันพอใจมาก” เขากระซิบพร่าใกล้ข้างหู ก่อนจะกดจูบซับเหงื่อที่ขมับเล็กด้วยความอ่อนโยนที่ต่างจากความดุดันเมื่อครู่ แป้งหอบหายใจหนัก ร่างยังสั่นไหวแต่ในอกกลับอบอุ่น เธอปล่อยตัวซบอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างว่าง่าย ความเหนื่อยล้าผสมความอิ่มเอมทำให้เธอไม่อยากแม้แต่จะขยับตัวจากโซฟาตัวนั้น