ตอนที่ 63
ใบลาออก
เมื่อคืนแห่งพายุความโกรธแค้นจบลง วาโยพาร่างที่พังไม่ต่างกับความรู้สึกมาที่มหาวิทยาลัยในตอนเช้าอย่างเลี่ยงไม่ได้ ที่จริงเธอควรจะได้นอนพักเอาแรงจากความเหนื่อยล้าที่ต้องมา แต่ทำยังไงได้เล่าก็เมื่อการเรียนของวานิมมันย่อมสำคัญกว่า เพราะขืนเธอไม่ทำให้สำเร็จ ที่พยายามมาตลอดเกือบสามเดือนมันก็ต้องสูญเปล่าล่ะสิ
"เฮ้อ" เสียงถอนหายใจดังออกมาจากปากของคนที่เพิ่งมาเรียนแต่เช้า แต่เธอหารู้ไม่ว่าสิ่งที่เธอกำลังจะเจออีกไม่กี่นาทีต่อจากนี้ มันจะยิ่งเพิ่มความหนักใจให้เธอไปอีกเท่าตัว
ดวงตาคู่กลมเหลือบไปเห็นหญิงสาวที่ดูเผินๆ ก็เหมือนอาจารย์ทั่วไป แต่สำหรับวาโยแล้วไม่ใช่เลยสักนิด "แม่งแล้วต้องมาเจอยัยนี่เวลานี้ด้วยเนี่ยนะ" วาโยสบถเบาๆ เมื่อมองเห็นอิงดาวกำลังเดินตรงมาหาเธอ
แค่เห็นสีหน้าและแววตาเคียดแค้นของอาจารย์สาววาโยก็รู้ได้ทันทีว่าถ้าเดินต่อหรือแม้แต่หยุดอยู่กับที่ก็คงได้ปะทะกันอีกแน่แล
