“จบบริบูรณ์”

ลมทะเลพัดเบา ๆ กลิ่นไอเค็มอ่อน ๆ ของน้ำทะเลพัดเข้ามาตามแรงคลื่นที่ซัดกระทบเสาไม้ใต้บ้านพักกลางน้ำ ฉันนั่งพิงระเบียงไม้สีอ่อนขัดเงา มองท้องฟ้าที่ตอนนี้เปลี่ยนจากสีน้ำเงินเข้มเป็นสีม่วงอมส้มเพราะพระอาทิตย์กำลังจะขึ้น มันเป็นเช้าวันใหม่ วันที่ฉันอยากเก็บภาพความทรงจำทุกวินาทีเอาไว้ เสียงฝีเท้าดังขึ้นข้างหลัง ก่อนร่างสูงของพี่กองทัพจะเดินเข้ามาหยุดด้านข้าง เขาถือถ้วยกาแฟหอมกรุ่นสองถ้วยมาด้วย “ตื่นเช้าจัง… นึกว่าจะนอนต่ออีกหน่อย” ฉันหันไปมอง ยิ้มบาง ๆ “นอนไม่ลงหรอก…วิวมันสวยขนาดนี้” เขายื่นถ้วยกาแฟมาให้ ฉันรับแล้วจิบเบา ๆ รสขมผสมกลิ่นหอมเข้ากับบรรยากาศทะเลได้อย่างลงตัว เขานั่งลงข้าง ๆ เอามืออีกข้างโอบไหล่ฉันไว้ หลายครั้งแล้วที่หัวใจฉันเต้นแรงเวลาอยู่ใกล้เขา แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่เพราะความเขินอายเหมือนเมื่อก่อน แต่เป็นเพราะความรู้สึกอบอุ่นที่ล้นเอ่อออกมาจนแทบจะกลายเป็นน้ำตา “เมย์…” เขาเอ่ยเสีย