ฉันกลับถึงบ้านตอนตีหนึ่ง มาถึงบ้าน อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า หัวถึงหมอนก็หลับทันทีเป็นวันเสาร์ฉันตื่นสายได้
ตื่นอีกทีก็ตอนเก้าโมงกว่า เดินออกมาหน้าบ้านเห็นลูกชายกำลังนั่งเช็ดขัดรถ
“ขยันจริง ๆ”
“แน่อยู่แล้ว นี่ของรักของหวงเลยครับ”
“ตื่นนานหรือยัง”
“ครึ่งชั่วโมงได้ครับ”
“กินข้าวกับอะไร แม่ไปซื้อให้”
“พี่กานต์สั่งไว้แล้วครับ กำลังออกไปเอา”
“พ่อมาแต่เช้าเลย จะไปไหนกัน”
“เมื่อคืนพี่กานต์มานอนที่นี่ครับ”
“หือ” มีครั้งแรกย่อมมีครั้งต่อไปสินะ
“มันดึกแล้ว จิเป็นห่วงพี่กานต์ก็เลยชวนให้นอนที่บ้านเราครับ พี่พริกไม่ว่าอะไรใช่ไหมครับ”
“แม่จะว่าอะไร ฮาจิโอเคแม่ก็โอเคทั้งนั้น” แหม เอาคำว่าเป็นห่วงมาอ้าง ถ้าแม่ว่าแม่ก็เป็นคนไม่มีเหตุผลน่ะสิ
“พี่พริกน่ารักที่สุดเลยครับ”
“ก็เพราะว่าฮาจิคือความสุขของแม่ ฮาจิมีความสุขแม่ก็มีความสุข”
“งั้นตอนนี้พี่พริกก็ต้องมีความสุขนะครับเพราะว่าจิมีความสุขที่สุดเล
