“ใช่ มึงเป็นเพื่อนกู แต่กูบอกอะไรมึงไม่เคยจะฟัง กูเคยห้ามมึงเรื่องกล้วยหอมมึงก็ไม่ฟัง มึงไปจนสุดจนมึงติดคุก ออกมาจากคุกมึงก็ให้ไอ้นิกไปหลอกเจี๋ยจนเป็นเรื่อง มึงรั้นจะแต่งงานให้ได้ทั้งที่มึงไม่ได้รักอะไรกล้วยหอมขนาดนั้น ที่มึงทำมึงแค่อยากเอาชนะ แล้วผลที่ได้มันเป็นยังไง ชีวิตมึงพังไหม”
“...”
“ถ้ามึงไม่อยากเอาชนะพ่อกล้วยขนาดนั้นป่านนี้มึงกับพริกก็ต้องเป็นคู่รักที่น่ารัก ช่วยกันทำช่วยกันสร้างเพื่อลูกของมึง ฮาจิคงจะมีความสุขมากกว่านี้ มึงเองก็จะเจอกับความสุขที่เรียกว่าความสุขจริง ๆ”
หลังจากได้ฟังสิ่งที่เพื่อนพูดการินทิ้งตัวเอนหลังพิงพนักโซฟาแหงนหน้ามองเพดานบ้าน พูดด้วยน้ำเสียงจืดเจื่อน “แล้วกูต้องทำยังไง กูควรทำยังไงถึงจะดี”
“ทำใจ” ศิวดลตอบตามที่คิด ไม่ได้ตั้งใจจะพูดกวนเพื่อนสักนิด
“ไอ้หิน”
“อี้เห็นด้วยกับเฮียหินนะคะ เฮียกานต์ต้องทำใจค่ะแล้วก็ต้องทำความเข้าใจด้วยว่าได้แค่นี้ก็ดีเท่าไหร่แล
