“รินรักพี่ผาค่ะ…” เธอกระซิบบนริมฝีปากเขา เสียงเบาจนแทบเป็นลมหายใจแต่ชัดเจนพอทำให้หัวใจเขาเต้นแรงจนควบคุมไม่อยู่ เขาผละออกเล็กน้อยเพื่อมองหน้าเธอ
“พูดอีกทีได้ไหมครับคนดี… พี่อยากฟัง” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข เธอยิ้มหวานๆ แก้มแดงระเรื่อเพราะความเขินไม่ใช่เพราะไอน้ำ
“รินรักพี่ผา… มากด้วยค่ะ” ทันทีที่คำสุดท้ายหลุดจากปากเธอ ภูผาก็โน้มลงจูบเธออย่างดูดดื่ม ความดีใจเอ่อล้นจนไม่อาจเก็บไว้ได้อีก เขาจูบลึกและเนิบนาบราวกับต้องการบอกว่าเขารักเธอมากแค่ไหนิมือใหญ่ของเขาลูบไล้แขนของเธอในน้ำเบา ๆ ก่อนโอบรัดเธอแน่นขึ้น “รู้ไหม” เขากระซิบชิดริมฝีปากเธอ
“พี่รักรินนะครับ”
“ตอนนี้รู้แล้วค่ะ… พี่ผามีแต่รินใช่ไหมคะ” เธอแนบหน้าผากกับเขา หายใจปนกันอย่างอ่อนหวาน ภูผาขยับกอดเธอจากด้านหลังอีกครั้ง เอาคางวางบนไหล่บาง จุมพิตท้ายทอยเธอเบาๆ ไล่ขึ้นมาตามแนวแก้ม เธอจับมือเขาที่โอบเอวไว้แน่นขึ้น
“ทั้
