“ริน…” ภูผาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“พี่ผาลงไปก่อนนะคะ เดี๋ยวรินไปเตรียมเครื่องดื่มให้” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เธอหันหลังก้าวเดินออกไป แต่ไม่ทันที่เธอจะเดินไปที่หน้าประตู เขากลับโอบกอดเธอจากด้านหลัง เธอหยุดชะงักในทันที มือหนาทั้งสองข้างโอบกอดเธอแนบชิดราวกับกลัวว่าเธอจะเลือนหายไป
“ริน พี่กับลูกจันทน์เราเลิกกันมาเกือบสองปีแล้ว” เขาเอ่ยบอกเธอด้วยน้ำเสียงจริงจังไม่มีสิ่งใดแอบแฝงในคำพูดของเขา เธอหันกลับมาหาเขาทั้งตัว เธอเผยรอยยิ้มให้เขาเหมือนว่าวันนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“พี่ผา รินไม่ได้เครียดหรือกังวลใดๆ เกี่ยวกับคุณลูกจันทน์เลยค่ะ พี่ผาเองก็อย่าไปกังวลเลยนะคะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน พร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยน ใบหน้าของเธอหวานๆ ไร้ความกังวล
“ริน… พี่จะ…” เขาไม่ทันพูดจบนิ้วเรียวปิดปากเขาไว้
“อาบน้ำกันนะคะ รินจะอาบน้ำเป็นเพื่อน” เธอเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม เธอปลดเชือกตรงเอวของชุดคลุมผ้าซาติ
