บทที่ 16 เป็นของเราสองคน 💕⃝🕊️💕

1794 Words

เมื่อเธอประตูอีกบานเลื่อนที่ทำจากไม้สนเก่าแก่เปิดออกอย่างเงียบงัน ราวกับไม่อยากรบกวนความสงบอันศักดิ์สิทธิ์ภายในห้องอาหาร เพียงแค่ก้าวแรกที่ธารารินเดินเข้าไป เธอก็รู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปอีกโลก โลกที่ถูกสรรค์สร้างด้วยศิลปะ ความพิถีพิถัน และลมหายใจของตระกูลซามูไรเก่าแก่ เพดานห้องสูงโปร่ง ส่งให้คานไม้สนโบราณที่ไขว้กันอยู่เหนือหัวเปล่งรัศมีงดงามราวกับงานสถาปัตยกรรมชิ้นเอก เส้นไม้แต่ละเส้นถูกขัดจนเนียน ลวดลายตามธรรมชาติประหนึ่งหมอกที่กำลังเลื้อยผ่านภูเขาสูงในเช้าวันใหม่ กลิ่นไม้สดอ่อนๆ ผสมกลิ่นชาเขียวหอมกรุ่นที่มาจากมุมหนึ่งของห้องชวนให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก กลางห้องคือโต๊ะไม้ซูงิทั้งแผ่นที่ยาวเกือบตลอดแนวผนัง ลายไม้โค้งเป็นเส้นเหมือนสันลมที่กรีดผ่านภูผา สวยงาม แข็งแกร่ง และสงบเงียบในเวลาเดียวกัน ช่างไม้รุ่นเก่าของตระกูลเป็นคนทำด้วยมือทั้งหมด ทุกมุม ทุกองศา ตรงไปตามหลักความสมดุลแบบญี่ปุ่นด

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD