หลังมื้ออาหารโอมากาเสะสุดหรูจบลง เชฟและผู้ช่วยโค้งเคารพทั้งคู่ด้วยความนอบน้อมก่อนถอยออกไป เสียงประตูไม้บานเลื่อนปิดอย่างเงียบงัน เหลือเพียงบรรยากาศอุ่นอวลด้วยแสงไฟสีทองและกลิ่นไม้สนฮิโนกิ ภูผาหันมาสบตาเธอ
“ไปพักกันเถอะครับ” น้ำเสียงภูผานุ่ม…นุ่มจนเธอรู้สึกเหมือนถูกโอบด้วยความอบอุ่นโดยไม่ต้องมีอ้อมแขน เขาสอดมือเธอไว้ในมือของเขา ก่อนพาเธอเดินออกจากห้องอาหาร ผ่านโถงยาวที่มีไฟเซนเรียงตัวทอดไปไกล แสงไฟสีอำพันทาบเงาคู่ของพวกเขาลงบนพื้นไม้เนื้อดี เงาที่เดินเคียงกันอย่างสวยงามราวกับเป็นส่วนหนึ่งของเรือนหรูแห่งนี้ ธารารินก้าวเดินช้าๆ ชุดเดรสซาตินสีขาวของเธอพริ้วไหวเบาๆ ตามจังหวะการเดิน เคียงข้างชายหนุ่มผู้สูงใหญ่ที่เธอเริ่มรู้สึกว่าไม่ใช่แค่สามี…แต่เป็นที่พึ่งและเป็นทุกความอบอุ่นของเธอ
เมื่อขึ้นถึงหน้าห้องพักแบบสวีทของคฤหาสน์ญี่ปุ่น ภูผาเลื่อนประตูโชจิให้เธอเข้าไปก่อน
กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกซากุระแ
