เกือบชั่วโมงผ่านพ้น กระทั่งเวลาที่น่าอึดอัดใจมาถึง ณ โต๊ะกินข้าวที่คนบ้านนี้คุ้นเคย ปานวาดกับปริมนั่งคุยกันกระหนุงกระหนิงตามประสาแม่ลูก แม้คนเป็นแม่จะตกใจอยู่มากที่เห็นลูกตัวเองปรากฎตัวที่นี่ เธอต่อว่าสามียืดยาวที่ต้องให้ลูกสาวลางานเพื่อมาดูแล ในเมื่อเธอเองก็ยังกะเผลกไปไหนมาไหนได้ และยังพอช่วยเหลือตัวเองได้ แต่ทว่าคุยกันเพลินกระทั่งชูเกียรติกับปานวาดชะงักเมื่อเห็นเมษาจัดอีกหนึ่งสำรับถัดจากตำแหน่งที่นั่งของเขา
“หืม…เมษา หนูจัดเผื่อใครเหรอจ้ะ” ปานวาดถามขึ้นอย่างงงๆ ก่อนจะหันไปถามลูกสาว “ปริมเอาเพื่อนมาด้วยเหรอลูก”
แต่ระหว่างที่เมษากับปริมจะตอบกลับ เสียงใครบางคนก็ดังขึ้นดึงทุกสายตาให้หันไปในทิศทางเดียวกัน
“ได้ข่าวว่าวันนี้น้องสาวของผมมาเยี่ยมถึงไร่ เลยอยากจะมากินข้าวด้วยน่ะ” พูดพลางถือวิสาสะนั่งลงข้างๆ พ่อของตัวเอง
“กฤตย์ แกอย่าทำแบบนี้” ชูเกียรติรู้ดีว่าหากปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจ มื้อนี้
