| ปริม |
จะต้องเก็บทรงยังไงให้เขาไม่รู้ว่าฉันกำลังหวั่นไหว!?
ในหัวมีสัตว์เลื้อยคลานเป็นร้อยตัว มีคำด่าเป็นร้อยเป็นพันคำที่ฉันอยากจะพรั่งพรูตะโกนมันออกมา แต่สุดท้ายกลับไม่สามารถเอ่ยมาออกมาได้เลยสักคำ เมื่อร่างกายไม่เป็นไปอย่างที่สมองสั่งการ
ไหนจะเสียงครางอือที่เล็ดลอดออกมานั่นก็น่าอายชะมัด ขนลุกซู่เมื่อโดนลมร้อนกระทบใบหู รู้สึกซ่านสยิวไปทั้งร่าง โดยเฉพาะตรงท้องน้อยที่วูบวาบราวกับกำลังอยู่บนรถไฟเหาะ
“พะ…พ่อเลี้ยง อย่าทำแบบนี้” ฉันพยายามต่อต้านแม้ร่างกายจะไม่ให้ความร่วมมือสักเท่าไร ย้อนแย้งเหลือเกิน แม้ใจอยากให้เขากดจมูกดูดต้นคอยังไงก็เถอะ แต่ฉันกับเขาเพิ่งเจอหน้ากัน แถมยังไม่ค่อยกินเส้นกันอีกต่างหาก เรื่องแบบนี้มันไม่ควรจะเกิดขึ้น
“ทำไมล่ะ ไม่ชอบเหรอ เมื่อกี้ผมยังเห็นปริมครางอยู่เลย”
“เดี๋ยวมีใครมาเห็นเข้า มันจะดูไม่ดีนะคะ” ฉันยังคงหาข้ออ้างไปเรื่อยเปื่อย หยุดยั้งอารมณ์ของตัวเองที่กำลั
