| ปริม |
ฉันไม่สนว่าเขาจะเจ็บ จะโกรธ จะเกลียด หรือจะแค้นฉันแค่ไหน แต่ที่รู้คือเขากล้าใส่ความฉันกับแม่แบบนั้นได้ยังไงกัน
แม่ง…โคตรไม่แมน!!
“ปริมไม่รู้หรอกนะว่าพ่อเลี้ยงเป็นบ้าอะไร แต่เลิกดูถูกปริมกับแม่ซะทีเถอะ”
“หึ…จริงๆ เธอน่าจะดีใจนะ ถ้าเมื่อสิบปีก่อนผมไม่ไปโวยวายกับพ่อ เธอคงเสียความบริสุทธิ์ตั้งแต่นมยังไม่ตั้งเต้า แล้วผมน่าจะได้ปริมเป็นเมียตั้งแต่ตอนนั้น ใครๆ ที่นี่เขารู้กันหมดแหละว่าปานวาดน่ะอยากเอาลูกสาวใส่พานถวายให้ผมมากแค่ไหน”
“ไอ้…ไอ้พ่อเลี้ยงเลว หยุดพูดจาดูถูกคนอื่นได้แล้ว” ฉันไม่ได้เป็นคนหยาบคาย แต่มันสุดจะทน ฉันไม่เคยโกรธใครขนาดนี้มาก่อน โกรธจนหัวร้อน โกรธจนตัวสั่น โกรธจนควันออกหู โกรธจนทนไม่ไหว มือขวาที่เหวี่ยงตบเมื่อครู่ ยกขึ้นมาฟาดเข้าที่เบ้าหน้าตรงจุดเดิมอีกรอบ คราวที่แล้วใส่แรงแค่ครึ่ง แต่คราวนี้น่ะตบไปเต็มแรง
“อืม…แสบๆ คันๆ ดีนะ แหม…น้องสาวผมชอบอะไรรุนแรงแบบนี้ก็ไม่บ
