| กฤตย์ |
จากหน้าต่างโถงทางเดินชั้นสอง ผมมองดูรถอีโคคาร์คันสีเขียวมะนาวของนุชขับออกไปจนพ้นบริเวณบ้าน ก่อนจมหายเข้าไปในร่มเงาของต้นไม้ใหญ่สองข้างทางกระทั่งลับตา
ที่คอยมองเธอแบบนั้น ไม่ใช่เพราะพิศวาสหรืออาลัยอาวรณ์ แต่นุชเป็นคนละเอียดและช่างสังเกต เธอรู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับตัวผม ไม่แปลกถ้าเธอจะสงสัย ทั้งการเอาผู้หญิงมานอนในห้องตัวเองกลางวันแสกๆ หรือแม้แต่สรรพนามที่ผมไม่เคยพูดกับผู้หญิงคนไหน
ที่กลัวที่สุดก็คือกลัวเธอจะปากโป้งบอกใครต่อใครในบ้านถึงเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้น เชื่อเลยว่าถ้าพ่อผมหรือแม่ปริมรู้เข้า คราวนี้บ้านได้แตกจริงๆ แน่ เผลอๆ ผมอาจจะโดนแม่ของเธอดอดไปทำของใส่เหมือนที่พ่อผมโดนก็เป็นได้
จบเรื่องนุชต่อไปก็เรื่องปริม ไม่รู้เธอจะคิดยังไงตอนนุชหอมแก้มผม เอาจริงๆ ผมไม่อยากให้เธอรู้ด้วยซ้ำว่าผมเป็นพวกชอบซื้อผู้หญิงกิน ไม่อยากจะคิดเลยว่าหากเธอรู้เรื่องนี้ขึ้นมา ผมจะทำยังไงดี
นี่แหละน้
