คิริณค่อยๆ เปิดฝากล่องของขวัญใบเล็กออกอย่างระมัดระวัง ทันทีที่สายตาคมกริบปะทะกับ แท่งตรวจครรภ์ที่มีขีดสีแดงเข้มขึ้นสองขีดชัดเจนถึงสามอัน ร่างสูงใหญ่ถึงกับชะงักงันเหมือนถูกสตัฟฟ์ไว้ มือที่เคยถือปืนและเซ็นเอกสารพันล้านสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
"ขวัญ... นี่มัน... นี่มันคือ...
" คิริณพูดตะกุกตะกัก เงยหน้ามองเมียรักด้วยแววตาที่สั่นคลอน
"ขวัญท้องค่ะพี่คิริณ... เรากำลังจะมีลูกด้วยกันแล้วนะ"
พาขวัญตอบพร้อมรอยยิ้มทั้งน้ำตา
คิริณนิ่งไปอึดใจใหญ่ ก่อนที่หยดน้ำตาจะค่อยๆ ไหลอาบแก้มสาก เขาโผเข้ากอดพาขวัญแน่นแต่แฝงความทะนุถนอมที่สุดในชีวิต
"ฮึก... ขอบคุณนะขวัญ ขอบคุณจริงๆ พี่พี่ดีใจจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว"
เขาซุกหน้าลงกับไหล่บาง สะอื้นออกมาด้วยความปิติอย่างไม่อายฟ้าดิน
"ที่พี่อ้วก ที่พี่เหม็นทุกอย่าง... เพราะลูกอยากให้พี่เจ็บแทนขวัญใช่ไหมลูก"
คิริณผละออกมาแล้วบรรจงจูบลงบนหน้าท้องของพาขวัญอย่าง
