หลังจากกลับมาถึงบ้านก็เห็นนพดลและปิยะกลับมาแล้ว เมื่อจันทร์เจ้าเห็นพ่อก็วิ่งเข้าไปกอดอย่างดีใจ
"พ่อจ๋า เจ้าคิดถึง" เธอบอกอย่างออดอ้อน
"อ้อนอะไร พึ่งเจอกันเดือนที่แล้วเองนะ เจ้าลูกคนนี้นิ" นพดลกอดลูกสาวไว้อย่างรักใคร่แล้วพูดเย้าแหย่
"แหม... หนึ่งวินาทีก็คิดถึงค่ะ คิดถึงพ่อปิยะด้วยนะคะ" เธอยังคงบอกอย่างสดใส และบอกคิดถึงปิยะ พ่อของปฐพีด้วย
"ฮ่า ๆ ปากหวานอย่างนี้นี่ไง ทุกคนถึงรักถึงหลงจนโงหัวไม่ขึ้น แกว่าจริงมั้ยตาดิน" ปิยะหัวเราะแล้วพูดอย่างถูกใจ ก่อนจะหันไปถามลูกชายด้วยแววตาหยอกล้อ
"ไม่รู้สิครับพ่อ กับผมน่ะ มีแต่ดื้อกับเอาแต่ใจ" ปฐพีพูดขึ้นมา แต่เมื่อเห็นสายตาเมียที่มองมา เขาก็พูดอีกว่า...
"แต่ถึงจะดื้อไปนิด จะเอาแต่ใจไปหน่อย แต่ผมก็รักนะครับ"
"ฮ่า ๆ" และนั่นสร้างเสียงหัวเราะให้กับทุกคนทันที
"โธ่~ นึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็เป็นสาวกของยัยเจ้าอีกคน" เมฆาพูดขึ้น
"แบบนี้ไปอยู่ชมรมเดียวกันกับ
