บทที่ 8

ชายหนุ่มเข้าประชิดตัวอีกฝ่ายในทันที โดยไม่ให้เธอได้ตั้งตัว “ฉันไม่ได้เอาโทรศัพท์ของคุณไปจริงๆ นะ คุณก็ดูสิฉันจะซ่อนไว้ที่ไหนได้” หญิงสาวพยายามจะกดเสียงพูดให้ปกติที่สุด ทั้งที่ตอนนี้ร่างกายของเธอสั่นไปทั้งตัว “เดี๋ยวก็รู้ว่าโทรศัพท์อยู่ที่ไหน” มือแกร่งกระชากต้นแขนเรียวออกมาจากห้องน้ำ แล้วพาไปโยนลงที่เตียงโดยไม่ถนอม “โอ๊ย” หญิงสาวพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น แต่ก็ช้าไป.. ร่างหนากระโดดขึ้นไปพาดทับร่างของหญิงสาวไว้ เขาใช้มือจับแขนเธอรวบขึ้นไปเหนือศีรษะทั้งสองข้าง ส่วนอีกข้างใช้มันลูบไล้ตามเรือนร่างระหงเหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง..ใช่แล้วเขาค้นหาโทรศัพท์เครื่องนั้น เพราะครุฑไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่รู้ว่าโทรศัพท์เครื่องนั้นอยู่กับเธอ มาเฟียหนุ่มลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างของหญิงสาว แต่ก็ไม่เจอสิ่งที่ต้องการ “คุณจะทำอะไรปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” ถึงแม้เธอจะดิ้นรนต่อสู้ยังไงก็สู้เขาไม่ได้ มือหนาบีบเคล้นทั้งสองเต้าเพื่อเช็คดูว่ามีอะไรผิดปกติไหม แต่ก็ไม่เจออีกนั่นแหละ "โอ้ย" หญิงสาวถึงกับร้องขึ้นมา ตอนนี้ทั้งเจ็บและหนัก เพราะร่างกายของเขาไม่ใช่เบาๆ และเขาก็ทิ้งแรงลงมาที่ตัวเธอเกือบทั้งหมด ดวงตากลมโตมองต่ำลงไป "คุณจะทำอะไรปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ" ถึงแม้เธอจะดิ้นรนต่อสู้ยังไงก็สู้เขาไม่ได้ เพราะมือของเธอทั้งสองข้างถูกพันธนาการไว้เหนือศีรษะโดยไม่มีทางที่จะต่อสู้ได้เลย เขาเปลี่ยนเป้าหมายในทันที ถ้าเธอไม่ได้ซ่อนโทรศัพท์ไว้ท่อนบน..ถ้างั้นมันก็ต้องอยู่ท่อนล่าง "กรี๊ดดดดด" วันหนึ่งตกใจหนักยิ่งกว่าเดิม เพราะตอนนี้มือของเขาได้ล้วงเข้ามา ตรงที่สงวนเพราะเธอไม่คิดว่าเขาจะกล้าค้นตัวขนาดนี้ ชายหนุ่มถลกกระโปรงของหญิงสาวขึ้น สายตาคมหยุดอยู่ที่เนินเนื้อ มันจิ้มลิ้มน่ารักช่างน่าหลงไหลยิ่งนัก หญิงสาวพยายามจะหนีบขาเข้าหากัน เพราะตอนนี้เธอรู้ดีว่าสิ่งที่เขาจ้องมองอยู่คืออะไร แต่ก็ไม่สามารถต้านทานแรงของอีกฝ่ายได้ มือหนาค่อยๆ แหวกกางเกงในตัวนั้นจนเห็นกลีบรัญจวนโผล่พ้นออกมา "กรี๊ดดด!! ไม่นะ!!" หญิงสาวพยายามปกป้องตัวเองจนสุดฤทธิ์ เธอคิดอยากจะบอกเรื่องโทรศัพท์นั่น แต่พอคิดอีกที..ถ้าเขารู้ว่ามันคือฝีมือของเธอ เขายิ่งจะลงโทษหนักกว่านี้แน่ นิ้วแกร่งของชายหนุ่มได้สอดแทรกเข้าไปในร่องสวาท และตอนนี้มาเฟียหนุ่มไม่ได้หวังที่จะค้นหาโทรศัพท์อีกต่อไป... ชายหนุ่มขยับนิ้วเข้าออกในร่องคับแคบของหญิงสาวเหมือนจงใจ “งื้อออ คุณจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ โอ้ย ฉันเจ็บ" หญิงสาวถึงกับน้ำตาเล็ด เพราะตอนนี้เล็บของเขาได้ข่วนถูกเนื้อบางๆ จนเธอรู้สึกเจ็บแสบ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ ชายหนุ่มเริ่มขยับนิ้วเข้าออกอีกครั้ง และครั้งนี้เขาก็ขยับรัว "อ๊อยย!! อื้อออ!!" หญิงสาวไม่ได้ครางเพราะความเสียวเลย เธอครางเพราะมันเจ็บมากต่างหาก เพียงไม่นานเขาก็ปล่อยมือที่จับแขนเธอไว้เหนือศีรษะออก เพื่อที่จะกำจัดสิ่งกีดขวางบนร่างกาย "คุณอย่าทำแบบนี้กับฉันเลยนะ" เธอพยายามปกป้องตัวเองแต่ก็รู้ดีว่าคงจะสู้แรงของเขาไม่ได้ แคร่ก! มือหนากระชากเสื้อ ตัวนั้นที่เธอสวมใส่อยู่จนมันขาดหลุดลุ่ย เผยให้เห็นหน้าอกอวบอิ่มของหญิงสาวในทันที เพราะเธอไม่ได้ใส่เสื้อชั้นใน เกาะอกตัวที่เธอสวมใส่มันรองรับหน้าอกไว้ โดยที่ไม่ต้องใส่เสื้อชั้นในเลย แต่พอถูกกระชากออก มันก็เลยไม่เหลืออะไรปิดบัง คนตัวเล็กพยายามคว้าหาผ้าเพื่อที่จะมาปิดเรือนร่างของเธอไว้ มาเฟียหนุ่มค่อยๆ ขยับออกมามองดูภาพนั้นที่เธอลนลาน มันทำให้เขาพอใจยิ่งนัก ยิ่งเธอหวาดกลัวเท่าไรเขายิ่งสะใจ ก๊อก~ ก๊อก~ "เข้ามา" ชายหนุ่มสั่งคนของเขาให้เข้ามาโดยที่ไม่สนใจผู้หญิงร่างเปลือยเปล่าว่าเธอจะหาอะไรปิดบังร่างกายได้ไหม แอดดด~ "อุ๊ย!" ขอนไม้รีบมองไปทิศทางอื่นทันทีที่เห็นว่า..วันหนึ่งอยู่ในสภาพไหน "มีอะไร" "ผมว่าเสี่ยธาคงจะรู้เรื่องผู้หญิงคนนี้แล้วล่ะครับ" "รู้เรื่องมาจากไหน" เพราะตอนนั้นเธอยังเดินไปไม่ถึงโต๊ะนั้นเลยด้วยซ้ำ เขาก็ได้พาตัวเธอออกมาก่อน "คนของเราที่คลับบอกว่า เพื่อนของเธอที่ทำงานอยู่ในนั้น.." "ใคร" ขอนไม้ยังพูดไม่จบประโยค มาเฟียหนุ่มก็พูดสอดแทรกขึ้นมาก่อน "นุชนาถ" วันหนึ่งรีบมองดูหน้าผู้ชายทั้งสองที่เอ่ยชื่อเพื่อนของเธอออกมาในทันที "เก็บมันซะ" "ไม่นะ!!" หญิงสาวรู้ดีว่าเขากล้าทำแบบนั้นแน่ แต่เธอจะให้เพื่อนเดือดร้อนเพราะเรื่องของเธอไม่ได้ "ในเมื่อมันหาเรื่องตาย.." "คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะฉันขอร้อง" "เธอจะขอร้องฉันด้วยอะไรล่ะ" สายตาคมดังเหยี่ยว จ้องมองเรือนร่างของเธออีกครั้ง ซึ่งตอนนี้มีแค่หมอนใบเดียวที่เธอกอดไว้ "คุณหมายความว่ายังไง" "ชีวิตแม่ของเธอยังไม่มีปัญญาจะช่วยเลย แล้วนี่ยังจะขอชีวิตเพื่อนอีกคน" คำพูดที่เย็นชา..เลือดเย็น ได้ถูกเปล่งออกจากปากผู้ชายหน้าตาหล่อเหลา มันช่างแตกต่างจากนิสัยของเขามาก "ฉันขอร้องนะคะ คุณจะฆ่าคนเป็นผักปลาแบบนี้ไม่ได้นะ" "ทำไมฉันจะทำไม่ได้ เดี๋ยวฉันจะทำให้เธอดู บอกคนของเราที่นั่นลากมันออกมายิงทิ้งข้างนอก อย่าให้เลือดเปื้อนที่คลับของฉันเด็ดขาด" มาเฟียหนุ่มหันไปสั่งขอนไม้คนสนิท แต่สายตาของเขา ยังมองจ้องที่ใบหน้าหวานของหญิงสาว "คลับของคุณ? หมายความว่ายังไง..ที่นั่นก็เป็นของคุณอีกงั้นเหรอ" เธอรู้ว่าบ่อนนั้นเป็นของเขา แต่ไม่รู้ว่าคลับที่เพื่อนเธอทำงานอยู่ก็เป็นของเขาเหมือนกัน "ถ้างั้นผมขอออกไปทำตามที่สั่งเลยนะครับ" ขอนไม้กำลังจะก้าวเดินออกจากห้องนั้น "หยุดก่อน!! คุณจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ คุณอย่าฆ่าเพื่อนฉันเลยนะ" "ออกไปก่อน" ครุฑสั่งลูกน้องคนสนิทให้ออกจากห้อง และใบหน้าคมสายตาเยือกเย็น ก็เปลี่ยนเป้าหมายมองมาที่หญิงสาว "เมื่อกี้เธอบอกว่า จะทำอะไรกับเธอก็ได้ใช่ไหม" วันหนึ่งทำได้แค่กลืนน้ำลายลงคอแบบฝืดๆ "ค่ะ" ในเมื่อเธอหนีเขาไม่พ้น ก็ขอประเชิญหน้ากับเขาไปเลยแล้วกัน "ในเมื่อเพื่อนของเธอทำงานที่นั่น ฉันก็จะให้เธอไปทำงานที่นั่นเหมือนกัน" "คะ?" วันหนึ่งคิดว่าเขาจะมาไม้ไหนกันแน่ ทำไมต้องให้เธอไปทำงานที่นั่นด้วย "คุณจะให้ฉันทำงานอะไร" "ผู้หญิงบริการ" "ผู้หญิงบริการ?! เด็กเสิร์ฟนะเหรอ" หญิงสาวถามออกไปเพราะเธอไม่รู้ความหมายของเขาจริงๆ "หึ! ผู้หญิงบริการในที่นี้ คือเธอต้องบริการแค่ฉันคนเดียว" ครุฑไม่ชอบใช้ผู้หญิงร่วมกันกับใคร แค่แตะเนื้อต้องตัวผู้หญิงของเขาก็ไม่ได้ "แล้วเรื่องหนี้สินของแม่ฉันล่ะ" "ถ้าเธอบริการถึงใจ หนี้พวกนั้นฉันอาจจะยกให้" เขาไม่คิดว่าลูกหลานของตระกูลผู้ดีที่ทำให้เขาหมดสิ้นทุกอย่าง ต้องได้มาเป็นหญิงบริการในคลับของเขา มันคือสิ่งที่ชายหนุ่มต้องการมากที่สุด "ตกลงค่ะ" ทำไมเรื่องแค่นี้เธอจะไม่ตกลงล่ะ เพราะการตัดสินใจของเธอในครั้งนี้ มันช่วยคนที่เธอรักพร้อมกันถึงสองคน.. ไม่สิ..ถึงสามคนเลยด้วย เพราะตอนนี้ปู่ของเธอกำลังรอการกลับไปของหลานสาวอยู่ "ตอนนี้มันก็ใกล้จะสว่างแล้ว ฉันขอกลับไปหาปู่ก่อนได้ไหม"