บทที่ 41

1216 Words

"อย่าเข้ามา!!" ปั้ง!! "กรี๊ดดดด" พอสิ้นเสียงกรี๊ดของวันหนึ่ง ครุฑก็ค่อยๆ ทรุดตัวลง "คุณ!!!" หญิงสาวรีบวิ่งเข้ามากอดร่างหนาที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด ครุฑกระโดดเอาร่างตัวเองเขามารับกระสุนแทนลูกกับเมีย เพราะเขารู้ดีว่ามันต้องยิงแน่ "มึง!!!" ธานินทร์เล็งปืนมาที่อิทธิพลและกำลังจะเหนี่ยวไกปืนนั้น "กรี๊ดดด อย่านะ!!!" อบเชยรีบวิ่งเข้ามาเอาตัวบังอิทธิพลไว้ "คุณอยากทำอะไรคุณป๋าฉันนะ!!" ถึงแม้ว่าร่างบางของเธอบังคนตัวใหญ่ได้ไม่มิด แต่ก็ยังพยายามจะใช้มันบัง "คุณ!! คุณอย่าเป็นอะไรนะ คุณอย่าหลับตา ฉันจะพาไปโรงพยาบาล ฟื้นสิ!! คุณอย่าเป็นอะไรนะ" วันหนึ่งพยายามร้องเรียกเขา ตอนที่ลูกน้องกำลังหามออกมาขึ้นรถข้างนอก "นายหญิงไปขึ้นรถอีกคันดีกว่าครับ" ขอนไม้กำลังจะวิ่งมาขึ้นรถอีกฝั่งแต่ไม่ทัน วันหนึ่งเดินอ้อมมาขึ้นก่อน "ฉันจะไปคันนี้" พอขึ้นไปนั่งบนรถแล้ว วันหนึ่งก็ดึงร่างหนาเข้ามากอดไว้พร้อมกับเรียกชื

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD