“จู่ ๆ ก็มาด่ากันเฉย ละคุยอะไรกับแม่อะ”
หญิงสาวที่สบายใจขึ้นมาบ้างแล้วปัดเม็ดทรายที่ติดตามมือขาวรวมถึงเสื้อผ้าสีละมุนออกอย่างลวก ๆ อีกทั้งยังไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับรุ่นพี่ที่ไม่ยอมเดินกลับไปพร้อมมารดาของตัวเอง เอมิลอยากที่จะขอบคุณเขาแทบแย่ หากแต่ก็มีความรู้สึกผิดที่ตั้งคำถามเสือกับครอบครัวด้วย
“เปล่าค่ะ”
“โกหก”
“งั้นก็แล้วแต่พี่จะคิดเลยค่ะ”
“มึงเป็นเด็กดื้อด้านมากกว่าที่คิดอีกนะ” เสือขบขันออกมา ถึงแม้ว่าจะไม่ได้รับคำตอบจากอีกฝ่าย แต่อย่างน้อยเอมิลก็ยอมคุยกับเขาแล้ว ความจริงเสือดีใจตั้งแต่วันนั้นที่อีกฝ่ายเลือกจะให้เขาจับจูงมือเดินออกมาจากคฤหาสน์หลังใหญ่ด้วยกันแล้ว
ไม่รู้หรอกว่าต้องใช้เวลาอีกกี่วัน กี่เดือน หรือเป็นปี ที่หญิงสาวจะกลับมายิ้มสดใสได้อีกครั้ง แต่ในเมื่อตั้งมั่นกับตัวเองเอาไว้ว่าจะรอเธอแล้วยังไงเสือก็คิดว่าตัวเองคงจะไม่เปลี่ยนใจ และหวังว่าเธอจะให้โอกาสเขาได้อธิบายเรื่องที่ผ่
