“อึก... พี่ข้าว... ลึก... มันลึกไป... อื้อ!”
ภาพจำสุดท้ายก่อนสติจะดับวูบคือความรู้สึกที่ทั้งทรมานและสุขสมจนแทบขาดใจ ร่างกายของฉันสั่นคลอนอย่างรุนแรงไปตามแรงกระแทกกระทั้นที่โหมกระหน่ำเข้ามาจากทางด้านหลัง
พี่ใบข้าวในยามนั้นไม่ต่างอะไรกับสัตว์ป่าที่หิวกระหาย เขาไม่เปิดโอกาสให้ฉันได้พักหายใจ มือหนาที่จับยึดเอวคอดกิ่วของฉันไว้แน่นจนแทบจมไปกับมือ ทำหน้าที่ตรึงร่างฉันไว้เพื่อรองรับตัวตนอันเขื่องขยายที่ตอกอัดเข้ามาจนสุดทาง... ครั้งแล้วครั้งเล่า
“ซี๊ด... โซอี้... ตอดพี่แรงชิบ... อย่าเกร็ง ทูนหัว... ปล่อยมันออกมา”
เสียงคำรามทุ้มต่ำที่ข้างหูฟังดูพร่าเลือนพอ ๆ กับภาพตรงหน้า ฉันจำได้ว่าตัวเองทำได้เพียงซุกหน้าลงกับหมอนใบโต กัดผ้าปูที่นอนแน่นเพื่อกลั้นเสียงกรีดร้องที่น่าอาย
ทุกจังหวะที่เขาสวนสะโพกเข้าใส่ มันลึกล้ำเสียจนฉันรู้สึกจุกเสียดไปถึงหน้าท้องน้อย ความคับแน่นที่เสียดสีครูดไถไปกับผนังเนื้ออ่อนน
