ไอวี่ยกมือขึ้นไหว้แทนคำขอบคุณ พ่อเลี้ยงเดโชลูบศีรษะของลูกเลี้ยงเบาๆ ด้วยสายตาเอ็นดู
“คนขับรถยังไม่มาอีกหรือคะคุณ…”
เริงรตีเงยหน้าขึ้นถามสามี
“โน่นไง คนขับรถเดินมาโน่นแล้ว”
พ่อเลี้ยงตอบยิ้มๆ พลางชำเลืองไปตามทิศทางที่ชายหนุ่มกำลังเดินใกล้เข้ามา ทุกคนที่ได้ยินรีบหันมองตามพ่อเลี้ยงเป็นตาเดียวกัน แลเห็นร่างสูงใหญ่ของมาร์คัสตระหง่านอยู่ในสนามหญ้า ท่ามกลางแสงแดดยามเช้าที่ทอดทอมาอย่างอ่อนโยน
“คนขับรถ… ?”
หัวคิ้วของเริงรตีขมวดมุ่นด้วยความประหลาดใจ “ใช่… คุณเข้าใจถูกแล้ว มาร์คัสจะเป็นคนขับรถไปส่งหนูไอวี่เอง”
เริงรตีมองตาสามี และในทันทีที่ได้เห็นแววตากับรอยยิ้มกรุ้มกริ่มของเขา เธอก็รู้ได้ในทันทีว่าอะไรเป็นอะไร
“ผู้โดยสารพร้อมหรือยังครับ”
