“ฟังแล้วก็อย่าพูดไป… ลุงได้ยินมาว่าคุณนายเริงรตียอมแต่งงานและขายฟาร์มให้พ่อเลี้ยงเดโชเพื่อใช้หนี้ หนีการล้มละลาย แต่จริงเท็จอย่างไรไม่มีใครรู้” ลุงทองว่า
“หลังจากรวมฟาร์มกับไร่องุ่นเข้าด้วยกัน… แล้วจะมีความเปลี่ยนแปลงอะไรกับชีวิตคนงานอย่างพวกเราไหม?”
ดาวเรืองเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย
“ก็คงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปในทางเลวร้าย เพราะว่าตอนนี้คุณนายของเรากับพ่อเลี้ยงเดโชก็ได้เสียเป็นเมียผัวกันแล้ว สิ่งที่เปลี่ยนไป… ก็คือพวกเรามีเจ้านายเพิ่มขึ้นอีกคน”
ลุงทองเสริมขึ้นอย่างมีอารมณ์ขัน ใช้ภาษาบ้านๆ ทว่าทุกคนก็เข้าใจชัดเจน
คำรณอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บแปลบตรงหัวใจ ราวกับมีเข็มนับร้อยพันเล่มระดมทิ่มแทง เมื่อลุงทองพูดถึงการ ‘ได้เสียเป็นเมียผัว’ เพราะมันช่างเป็นความรู้สึกที่ยอมรับได้ยากเย็นเหลือเกิน เมื่อต้องนึกถึงภาพคุณนายเริงรตีที่เขาลุ่มหลงและปองรัก… ต้องตกเป็นขอ
