ดาวเรืองเอ่ยเบาๆ ให้ความมั่นใจกับเหมย หากแต่น้ำเสียงที่สั่นในบางช่วง ก็ทำให้เหมยจับได้ว่าดาวเรืองเองก็กลัวไม่น้อยไปกว่าเธอ เพราะครั้งเดียวและครั้งสุดท้ายที่ดาวเรืองมาเหยียบที่นี่ นั่นก็นานเป็นปีมาแล้ว
“พ่อหมอ... พ่อหมออยู่ไหมคะ?”
ดาวเรืองตะโกนออกไปเบาๆ ราวกับกลัวว่าจะรบกวนชายสูงวัยที่เธอเองก็ไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่ในกระท่อมหรือเปล่า?
“ประตูไม่ได้ล็อค… เข้ามาทั้งสองคนนั่นแหละ”
เสียงแหบพร่าในลำคอตะโกนตอบออกมา
สองสาวถึงกับสะดุ้ง จอมขมังเวทย์ผู้นี้รู้ได้ราวกับมีตาทิพย์ว่าเธอมากันเพียงสองคน
“เอ่อ...หนู ดาวเรืองค่ะ แล้วนี่ เหมย เพื่อนหนู ไม่รู้ว่าพ่อหมอจำหนูได้หรือเปล่า เมื่อปีที่แล้วหนูเคยมาให้พ่อหมอทำพิธี”
ดาวเรืองทวนความจำให้ชายร่างท้วมที่นั่งขัดสมาธิอยู่ตรงหน้า
“ข้าไม่เคยลืมผู้ที่ศรัทธาเลื่อมใสในตั
