รุ่งเช้า เหตุเพราะว่าหล่อนนอนกังวลอยู่ทั้งคืน กับเรื่องที่ลูกสาวหายตัวไปจนไม่ยอมให้เขาร่วมรัก ทั้งที่เป็นคืนส่งตัวเข้าห้องหอ
คฤหาสน์อัครพลไพศัลย์
เช้าวันรุ่งขึ้น ที่บริเวณโต๊ะรับแขกหน้าบ้าน ภายใต้ซุ้มหลังคาสีครามของดอกพวงครามที่เลื้อยสูงขึ้นไปตามเสาไม้ เกาะเกี่ยวขึ้นไปแผ่พุ่มจนแน่นอยู่เหนือหลังคา เพิ่มเสน่ห์และสีสันให้กับศาลาไม้ข้างคฤหาสน์หลังงามได้ไม่น้อย
พ่อเลี้ยงเดโชและเริงรตีนั่งคอยอย่างใจจดใจจ่อ ทั้งสองคุยกันไปพลางๆ อยู่ที่เก้าอี้หวายสีขาว กระทั่งไอวี่และมาร์คัสกลับมาถึงบ้าน
“ไอวี่กลับมาแล้ว… ”
เริงรตีถึงกับน้ำตาซึมออกมาด้วยความดีใจที่ได้เห็นหน้าลูกสาว แม้ว่าจะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ เพียงคืนเดียวที่ไอวี่หายไปจากบ้าน หากแต่ภายในใจของมารดาผู้ห่วงใยลูกสาวก็รู้สึกว่ามันเนิ่นนานและทรมานอยู่ในอก
มาร์คัสกล่าวขอโทษที่ทำให้ทุกคนต้องเป็นห่วง พ่อเลี้ย
