“ร้องเถอะลูก... ร้องไห้ออกมาเสียให้พอ ถ้ามันจะทำให้ลูกสาวของแม่สบายใจขึ้น ร้องโดยไม่ต้องเสียดายน้ำตา เพราะว่าเมื่อถึงที่สุดของความอ่อนแอ... แม่เชื่อว่าความเข้มแข็งจะตามมาเอง”
เธอทั้งโอบกอด ทั้งปลอบประโลมลูกสาวราวกับไอวี่เป็นเด็กๆ นับเป็นครั้งแรกที่เริงรตีเห็นว่าลูกสาวที่เคยเด็ดเดี่ยวและเข้มแข็งมาโดยตลอด ต้องร้องไห้ฟูมฟายถึงเพียงนี้
“เขาไม่ได้รักหนูค่ะแม่… มาร์คัสไม่ได้รักหนู เขาไม่เคยบอกรักหนูสักคำ แต่โทนี่เพิ่งขอหนูแต่งงานค่ะ”
เป็นครั้งแรกที่ไอวี่แพร่งพรายเรื่องแต่งงานให้มารดาได้รู้
“แล้วหนูตอบไปว่ายังไง?”
เริงรตีทำหน้าตกใจ ด้วยตระหนักดีว่า ‘แต่งงาน’ ถือเป็นเรื่องใหญ่ และเป็นการตัดสินใจครั้งสำคัญในชีวิตของลูกผู้หญิงทุกคน
“หนูขอเวลาตัดสินใจค่ะ”
เริงรตีมองใบหน้านองน้ำตาของลูกสาว แอบถอนใจเบาๆ ด้วยเกิดความรู้สึกสงสารขึ้น
