“เปล่าค่ะ... แต่งงานเป็นเรื่องน่ายินดี จะกลุ้มใจไปทำไมล่ะคะ”
คนปากแข็งตอบเพื่อเอาใจเขา พยายามฝืนยิ้มเพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยความเศร้าที่แฝงอยู่ในแววตา
“ไปหาหมอนะครับคนดี”
“แค่เวียนศีรษะ นั่งพักประเดี๋ยวก็คงจะหาย ไม่ต้องห่วงนะคะ ไปทำงานของคุณเถอะค่ะ”
เธอรู้ว่าวันนี้จะมีงานเปิดนิทรรศการในตอนสาย
“อย่าดื้อนะครับ… เรื่องงานเอาไว้ก่อน ตอนนี้ยังมีเวลา”
เขาพลิกหลังมือขึ้นมองนาฬิกา หญิงสาวจำต้องยอมให้เขาจูงมือออกไปจากห้องแต่โดยดี
เมื่อทั้งคู่เดินลงมาถึงลานจอดรถ โทนี่ประคองหญิงสาวด้วยท่าทางห่วงใย พาเธอเข้าไปทรุดร่างลงนั่งบนเบาะ ปิดประตูแล้วก้าวยาวๆ เดินอ้อมมาฝั่งคนขับ
“เดี๋ยวเสร็จจากหาหมอแล้วกลับไปนอนพักที่คอนโดนะครับ ผมจะไปส่ง แล้วตอนเย็นจะนัดไปลองชุดแต่งาน”
น้ำเสียง
