เหมยเป็นอย่างไรบ้าง…?”
คำรณตรงเข้ามาถามลุงทองที่ยืนมองเปลวเพลิงกำลังลุกไหม้ด้วยแววตาปลดปลง ด้วยรู้ว่าเปลวเพลิงโหมแรงเกินจะดับได้ง่ายๆ
“เหมยไม่เป็นไรค่ะ”
ร่างสะบักสะบอมของหญิงสาวที่นอนสำลักควัน ตอบทั้งเสียงไอค่อกแค่ก ใบหน้าขาวซีดราวกับหน้ากระดาษที่ปราศจากตัวอักษร เนื้อตัวมอมแมมไปด้วยเขม่าไฟ ข้างๆ กายมีเพื่อนสาวที่ชื่อดาวเรืองกำลังนวดเฟ้น ประคองศีรษะให้เหมยเงยหน้าขึ้นสูดยาดมที่เวียนวนอยู่ใกล้จมูก
“ดีที่ผมเข้าไปช่วยมันออกมาได้ทัน ไม่งั้นมีหวังอีเหมยได้กลายเป็นตอตะโก กลายเป็นผีเฝ้ากองไฟไปแล้ว”
ลุงทองกล่าวขณะสายตายังคงจับจ้องอยู่ที่เปลวเพลิงลุกโชน แม้ว่าเรือนพักที่เหมยอาศัยอยู่จะถูกไฟไหม้จนมอด แต่ก็ยังดีที่เปลวเพลิงไม่ลุกลามไปที่เรือนหลังอื่นๆ ด้วยมีถนนสายเล็กๆ กั้นเอาไว้ระหว่างเรือนแต่ละหลัง
“ทำกันถึงขนาดนี้… พวกมันต้องการอะไร?”
