บทที่ 3 ปมในใจนายหมาน้อย

​"มาได้เวลาพอดีเลยลูก แสนสวยกำลังจัดโต๊ะอาหารอยู่พอดี จะได้ทานพร้อมกันเลย" อัปสรสุดาเดินออกไปรับลูกชายด้วยรอยยิ้ม โดยหารู้ไม่ว่าคนจัดโต๊ะที่นางอ้างถึงนั้นเผ่นแนบขึ้นข้างบนไปเรียบร้อยแล้ว ​"ไหนล่ะครับคนจัดโต๊ะของแม่?" พยัคฆราชกวาดสายตามองไปรอบห้องอาหาร เห็นเพียงกับข้าวและถ้วยชามที่ยังจัดวางไม่เรียบร้อยดี ​"เมื่อกี้ยังอยู่ตรงนี้เลย หรือว่าจะรีบไปเข้าห้องน้ำ เดี๋ยวแม่จัดต่อเองก็ได้ ลูกนั่งรอประเดี๋ยวนะ" นางยอมรับว่าเลี้ยงลูกคนนี้จนค่อนข้างเอาแต่ใจ จะเรียกว่าเสียคนก็ไม่เชิง แต่เขาไม่ยอมให้ใครควบคุมอีกต่อไป ผู้เป็นแม่จึงต้องคอยพูดจาอย่างระมัดระวังที่สุด ​ชายหนุ่มร่างหนาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ พลางปรายตาขึ้นไปมองชั้นบนด้วยสายตาคาดโทษ ..หนีให้ตลอดแล้วกัน ​"เดี๋ยวแม่ขึ้นไปตามแสนสวยก่อนดีกว่า" พอนางจัดโต๊ะเสร็จแล้วยังไม่เห็นหญิงสาวลงมา จึงเตรียมจะเดินขึ้นไปตาม ​"ไม่ต้องหรอกครับ ปล่อยให้อดไปเลย!" พยัคฆราชเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะลงมือทานข้าวอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่สนใจใคร ​"อีกสองวันคุณพ่อจะกลับมาแล้วนะ ช่วงนี้ลูกก็กลับมานอนบ้านก่อนนะลูก" นางเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบในระหว่างมื้ออาหาร ​ชายหนุ่มนิ่งเงียบไม่รับคำ เพราะการต้องกลับมาเห็นหน้ายัยกาฝากที่บ้านทุกวันมันเป็นเรื่องน่าเบื่อหน่าย แค่เห็นที่บริษัทเขาก็แทบจะหมดความอดทนอยู่แล้ว ​เมื่อทานข้าวเสร็จ พยัคฆราชก็เดินขึ้นชั้นบนเพื่อไปยังห้องนอนของตน ซึ่งตั้งอยู่ตรงข้ามกับห้องของแสนสวยพอดี ก่อนจะเปิดประตูห้อง สายตาคมกริบเหลือบมองไปยังบานประตูฝั่งตรงข้าม พลันภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ทำให้เขาขุ่นเคืองใจมาจนถึงทุกวันนี้ก็ผุดขึ้นมา. ​"ฮ่าๆๆ คนนี้เหรอคะยายที่ชื่อหมาน้อย" เสียงหัวเราะสดใสของเด็กหญิงแสนสวยในวัยประถมดังลั่น ​"แสนสวย! หยุดเดี๋ยวนี้ลูก" ผู้เป็นยายรีบปรามหลานสาวไว้แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว ​"เธอว่าใคร!" เด็กชายพยัคฆราชในตอนนั้นตวาดลั่นด้วยความโมโห ชื่อหมาน้อยคือชื่อต้องห้ามสำหรับเขา แม้แต่อัปสรสุดาก็ยังไม่กล้าเรียกชื่อนี้ต่อหน้าเขาอีกเลย ​"ก็เราได้ยินคุณยายเล่าให้ฟังนี่นา ว่าแม่นายตั้งชื่อหมาน้อยตอนที่ไปคลอดที่โรงพยาบาลพร้อมกับเรา นายต้องเรียกเราว่าพี่นะ เพราะเราเกิดก่อนนายตั้งสองวัน!" ด้วยความเป็นเด็กที่พูดตามสิ่งที่คิด แสนสวยจึงไม่รู้เลยว่านั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้พยัคฆราชเกลียดขี้หน้าเธอเข้าไส้ เขาถูกบิดาเลี้ยงมาให้เป็นผู้นำและเด็ดขาด การถูกเด็กหญิงแปลกหน้าล้อเลียนชื่อเล่นแสนหน่อมแน้มจึงเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้อย่างยิ่ง ​"ฝันไปเถอะ! เธอมาจากไหนก็กลับไปทางนั้นเลย!" เด็กชายพยัคฆราชคว้าข้าวของใกล้ตัวเขวี้ยงใส่ด้วยความโกรธจัด และเขาก็จดจำใบหน้ายัยเด็กปากดีคนนั้นมาตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ ​ด้วยเหตุนี้เองยายของแสนสวยจึงไม่กล้าพาหลานเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ในช่วงแรก เพราะเห็นความเกรี้ยวกราดของพยัคฆราชและเกรงว่าหลานสาวจะไม่ปลอดภัย จนกระทั่งยายเสียชีวิต อัปสรสุดาจึงทนไม่ได้ที่จะปล่อยให้แสนสวยอยู่เพียงลำพัง และนั่นคือสาเหตุที่ทำให้พยัคฆราชย้ายออกไปอยู่ที่คอนโดทันทีที่ดูแลตัวเองได้ ​[เช้าวันต่อมา] ​"หิวจัง.." ​คนตัวเล็กนอนบิดกายไปมาอยู่บนเตียงด้วยความหิวโหย เมื่อวานตอนเที่ยงเธอก็ทานไปเพียงนิดเดียวเพราะมัวแต่ปะทะคารมกับคนใจร้าย ใครจะไปทานลงได้ล่ะ ​แกร๊ก... แสนสวยในชุดทำงานเตรียมพร้อม ค่อยๆ แง้มประตูห้องนอนออกมาอย่างระมัดระวัง เธอชะโงกหน้ามองซ้ายมองขวาดูว่าเจ้าของห้องตรงข้ามยังป้วนเปี้ยนอยู่แถวนั้นหรือไม่ ​"ปลอดภัย..." หญิงสาวพึมพำกับตัวเองก่อนจะค่อยๆ ย่างกรายลงบันไดมาข้างล่างด้วยท่าทางระแวดระวังราวกับขโมยเข้าบ้าน ​"เมื่อคืนแม่นึกว่าหนูจะลงมาทานข้าวซะอีกจ๊ะ" ​"อุ๊ย! คะ!?" แสนสวยสะดุ้งสุดตัวขณะที่กำลังเสียวสันหลังวาบ เมื่อได้ยินเสียงอัปสรสุดาทักขึ้น ​"หนูเป็นอะไรลูก แม่ตกใจหมดเลย" ​"ปะ...เปล่าค่ะ เมื่อสักครู่คุณแม่พูดว่าอะไรนะคะ" ​"แม่บอกว่าเตรียมอาหารไว้ให้ นึกว่าหนูจะลงมาทานน่ะลูก" ​"อ๋อ.. พอดีเมื่อวานทานมาจากข้างนอกบ้างแล้วค่ะ เลยยังไม่ค่อยหิว" โกหกผู้มีพระคุณแบบนี้จะบาปไหมนะเราเธอคิดในใจพลางลอบถอนหายใจ ​"งั้นเดี๋ยวรอพยัคฆ์ลงมา แล้วทานข้าวเช้าพร้อมกันก่อนนะลูก แม่กำลังจัดโต๊ะอยู่พอดี" ​"ยังไม่หิวเลยค่ะ อิ่มมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว.. หนูขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ!" ว่าแล้วหญิงสาวก็รีบจ้ำอ้าวออกจากบ้านทันที ​"ไปทานอะไรมา ทำไมถึงอิ่มได้นานขนาดนั้นนะ" อัปสรสุดามองตามหลังไปด้วยความสงสัย ​"แม่คุยกับใครครับ" เสียงทุ้มของพยัคฆราชดังขึ้นขณะเดินลงบันไดมาพอดี ​"แสนสวยน่ะสิลูก แม่ชวนกินข้าวเช้าด้วยกันแต่บอกว่ายังอิ่มตั้งแต่เมื่อวานอยู่เลย" ​"หึ! ไม่เก่งจริงนี่หว่า" ชายหนุ่มเหยียดยิ้มที่มุมปาก ​"ลูกว่าอะไรนะ" ​"เปล่าครับ.. ผมไปก่อนนะ" ​"อ้าว ไม่ทานข้าวกับแม่ก่อนเหรอพยัคฆ์" ​"ไม่ครับ.. เดี๋ยวจะตามไม่ทัน" ​ชายหนุ่มรีบก้าวตามออกไป สายตาคมจ้องมองไปที่ประตูบ้านที่ยังไม่เปิดออก นั่นแสดงว่ายัยตัวแสบยังอยู่ที่รถ และเขาก็ไม่ยอมปล่อยให้เธอหนีไปง่ายๆ แน่! 🖋ชะนีติดมันส์ @มัดหมี่