พอหันมาเห็นว่าเป็นใคร น้ำตาของเธอไหลรินลงมาจนห้ามไม่อยู่
"แม่คะ" มือเรียวทั้งสองข้างยื่นลงไปยกชายกระโปรงชุดวิวาห์ที่ลากยาวลงไปถึงพื้นขึ้นมา เพื่อจะไม่ให้ขวางเท้าที่กำลังจะก้าวเดิน
"ค่อยๆ เดินสิลูก เดี๋ยวก็ล้ม" อัจฉราภรณ์รีบเดินเข้าไปหาลูกสาว พอเข้ามาใกล้ทั้งสองก็กอดรัดกันกลม
"ร้องไห้ทำไม" สิงหราชพูดกับภรรยาที่ยืนอยู่ข้างกาย พร้อมกับยื่นมือไปโอบไหล่นางไว้เบาๆ
"ฉันดีใจค่ะที่เห็นภาพนี้" อัปสรสุดาดีใจมากจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้
"ก็เขาเป็นแม่กับลูกกัน มันต้องมีความผูกพันกันบ้าง"
อัจฉราภรณ์เช็ดน้ำตาให้ลูกแบบอ่อนโยน สายตานางมองชุดที่ลูกสวมใส่อยู่ "เห็นไหมแม่บอกแล้วถ้าหนูใส่ชุดแต่งงาน หนูต้องเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดในโลก"
"อักษรรักแม่นะคะ" หญิงสาวดีใจมากที่แม่ยังจำคำพูดนี้ได้
"แม่ก็รักหนู" สายตาของผู้เป็นแม่มองผ่านไปดูอีกคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล นางก็เลยจูงแขนของลูกสาวให้เดินตามมา
"ถ้านายทำให
