"อักษร?"
ที่จริงแทนไทปล่อยจูบตั้งแต่ได้ยินคนที่ออกมาจากลิฟต์เรียกชื่อของเขาแล้ว
"คุณพ่อ?!" ใบหน้างามเปลี่ยนสีไปจนเห็นได้ชัด จนทำให้ชายหนุ่มที่เป็นคนก่อเรื่องขึ้นมาอดเป็นห่วงไม่ได้
"ทำอะไรกัน?!" พอสิงหราชตั้งสติได้ก็ตวัดสายตาไปที่ฝ่ายชายบ้าง
"ผมขอโทษครับ" แต่กับแทนไทนี่สิ..ดึงสติกลับมายังไม่ได้ เพราะไม่รู้ว่าท่านจะกลับมาวันนี้
ที่จริงก็ยังไม่มีใครรู้หรอกว่าเขาจะกลับวันนี้ สิงหราชคิดว่าจะกลับมาเซอร์ไพรส์ แต่คนที่เซอร์ไพรส์เองกลับเป็นเขา
"เข้าไปคุยกันในห้อง"
"พ่อคะ" หญิงสาวรีบเดินตามหลังพ่อไป ซึ่งมีแทนไทมองตาม พร้อมกับปล่อยลมหายใจออกมาอย่างยากลำบาก เขาน่าจะควบคุมสติตัวเองให้มากกว่านี้
เท้าแกร่งค่อยๆ ก้าวเดินตามคนที่เพิ่งจะเข้าห้องไป..ซึ่งห้องนั้นก็คือห้องประจำตำแหน่งของท่านประธาน
"มีอะไรจะคุยกับผมไหมคุณแทนไท" พอเดินเข้ามาในห้อง สิงหราชก็เปิดฉากพูดในมาดที่ขรึม เฉกเช่นพ่อทุกคนที่เห
