ขบวนรถตู้สีดำทมิฬเคลื่อนตัวเข้าสู่ลานจอดรถของสวนสัตว์เปิดชื่อดัง บรรยากาศรอบข้างดูคึกคักไปด้วยเด็กนักเรียนแต่กลับเงียบกริบในรัศมีสิบเมตรรอบตัวรามสูร บอดี้การ์ดในชุดซาฟารีสีกากีพยายามกลมกลืนกับเจ้าหน้าที่สวนสัตว์แต่ปืนพกที่เหน็บเอวทำให้ดูเหมือนกองกำลังติดอาวุธมากกว่าคนมาดูสัตว์ รามสูรเดินจูงมือนิรินที่สวมหมวกปีกกว้างลายพรางเข้าหาโซนสัตว์ดุร้ายเป็นที่แรก
รามสูร: "เมฆา มึงสั่งคนของเราให้ไปเคลียร์พื้นที่หน้ากรงเสือโคร่งหรือยัง? กูไม่อยากให้ใครมาเบียดลูกกูตอนกำลังพิจารณาสัตว์ตระกูลเดียวกัน!"
เมฆา: "เรียบร้อยครับบอส ผมให้ไอ้พวกจ่อยไปยืนกันทางไว้หมดแล้ว ตอนนี้หน้ากรงเสือมีแค่พวกเรากับพนักงานให้อาหารสัตว์ที่ผมจ้างเพิ่มมาห้าคนครับ!"
นิริน: "พ่อคะ เสือตัวนั้นมันเอาแต่แต่นอนหลับ มันดูขี้เกียจจังเลยค่ะ หน้ามันไม่เห็นดุเหมือนที่พ่อบอกเลย"
รามสูร: "มันคงจะเกรงบารมีลูกอยู่น่ะนิริน ดูสิ พอมันเห็นหน้าน
