เช้ามืดที่อากาศบนดอยยังหนาวเหน็บ ไอริน ถูกปลุกด้วยเสียงนกหวีดดังลั่นห้องพักจนสะดุ้งสุดตัว เธอรีบก้าวออกมาหน้ากระท่อมและพบกับเจ้าสัวอัครา ที่อยู่ในชุดวอร์มสีแดงแป๊ด แขวนนกหวีดสีทองไว้ที่คอ ในมือถือไม้งิ้วดำที่ใช้แทนไม้เรียว
"ตื่น! นังหนูริน! เป็นเมียมาเฟียจะมานอนตื่นสายกินแรงผัวไม่ได้ ไอ้สูรมันใจดีกับแกเกินไป แต่สำหรับปู่ ถ้าแกยังหลบกระสุนไม่เป็น ปู่จะไม่ให้แกกินข้าวเช้า"เจ้าสัวแผดเสียงทรงพลัง
"ปู่ครับรินเขาเพิ่งจะ..." รามสูร เดินงัวเงียออกมาพยายามจะค้าน
"หุบปากไปไอ้หลานหน้ามึน! ไปนั่งดูเฉยๆ ถ้าแกเข้ามาแทรก ปู่จะให้แกไปแบกซุงรอบดอย" เจ้าสัวตวาดจนรามสูรต้องถอยกรูดไปนั่งกุมขมับอยู่ตรงแคร่ไม้ไผ่
"ข้าจะให้ไอ้เมฆาขว้างมะนาวใส่แก แกห้ามใช้มือปัด ห้ามด่า และห้ามร้องไห้! แกต้องหลบด้วยท่าทางที่สง่างามเหมือนนางหงส์ " เจ้าสัวชี้ไปที่กองผลมะนาวจำนวนมหาศาล
"ท่านปู่ครับ ถ้าน้องรินหัวโน บอสเอาผมตายแน
