สัปดาห์ที่สองของการไปโรงเรียนดูเหมือนความประหม่าจะหายไป แต่มันถูกแทนที่ด้วยสิ่งที่ รามสูร เรียกว่าการขยายอำนาจ
"พวกเธอ ฟังนะ" นิรินพูดพลางกอดอก "โรงเรียนนี้พ่อเราซื้อสีทาอาคารใหม่ให้ เพราะฉะนั้น ใครจะเล่นสไลเดอร์ ต้องมาต่อแถวหลังเรา"
"ชิงช้าต้องให้ เมฆินทร์ อนุมัติ" นิรินชี้มือไปที่เมฆินทร์ที่กำลังนั่งแจกสติกเกอร์รูปหัวใจให้เพื่อนผู้หญิงอีกกลุ่มหนึ่งอยู่ไม่ไกล
"เมฆินทร์มีคนจะเล่นชิงช้า!"รามสูรที่ดูผ่านจอมือถืออยู่ในรถตู้บัญชาการถึงกับตบเข่าฉาด
"เมฆา! ดูลูกสาวฉันสิ แกบริหารจัดการทรัพยากรบุคคลได้ยอดเยี่ยมมาก ส่วนลูกชายแก มันเริ่มเก็บค่าคุ้มครองเป็นขนมแล้วว่ะ"
ต่อมา
"สวัสดีครับคุณรามสูร ผมกิตติพ่อของน้องพฤกษ์ครับ ลูกชายผมพูดถึงน้องนิรินบ่อยมาก บอกว่าน้องนิรินเก่งและเป็นผู้นำมากเลยครับ"ชายวัยกลางคนคนหนึ่งในชุดสูทภูมิฐานเดินเข้ามาทัก
"เอ่อ... คือ... เด็กๆ คงอยากเป็นเพื่อนกันน่ะครับ พอดีผ
