เช้ามืดที่เงียบสงบ ไอรินแอบย่องลงจากเตียงอย่างแผ่วเบาที่สุด เธอสวมชุดลำลองที่ดูทะมัดทะแมง ในมือถือภาพถ่ายปริศนาและพิกัดที่แกะรอยได้จากหลังรูป เธอตั้งใจจะแอบไปดูให้เห็นกับตาว่าพ่อยังมีชีวิตอยู่จริงไหม เพราะไม่อยากให้รามสูรต้องมาเสี่ยงอันตรายพ่วงกับอาการ "ขี้เห่อลูก" ที่อาจทำให้เรื่องบานปลาย
ทันทีที่เธอเอื้อมมือจะเปิดประตูรั้วเล็กหลังบ้าน ไฟสปอร์ตไลท์ดวงใหญ่ก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกันสี่ทิศ
"จะไปไหนครับ... เมียจ๋า?"
เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากเงามืด รามสูรนั่งอยู่บนเก้าอี้สนามหินอ่อน ในมือกำลังหมุนกุญแจรถเล่น ส่วนข้าง ๆ กันนั้น เมฆากำลังยืนถือพัดลมมือถือ และ กระติกน้ำร้อน" เตรียมพร้อมเต็ม
"คุณราม! ตื่นมาทำไมคะเนี่ย" ไอรินทำหน้าตื่น
"พี่ไม่ได้ตื่น พี่ไม่ได้นอนเลยต่างหาก เพราะพี่ติดตั้งเครื่องเซนเซอร์ไว้ใต้เตียง ถ้าเธอขยับตัวแรงเกิน 3 ริกเตอร์ เครื่องมันจะเตือนพี่ทันที จะไปสืบเรื่องพ่อใช่
