ความวุ่นวายระดับชาติบังเกิดขึ้นเมื่อโรงเรียนอนุบาลประกาศจัดกิจกรรมแคมป์ปิ้งลูกเสือจิ๋ว หนึ่งคืนที่ค่ายพักแรมชานเมือง นี่คือครั้งแรกที่ น้องนิริน และ น้องเมฆินทร์ จะต้องนอนค้างคืนข้างนอกโดยไม่มีมาเฟียคอยปรนนิบัติ!
ณ คฤหาสน์สิงหราช
บรรยากาศเงียบเหงาราวกับบ้านร้าง รามสูร นั่งจ้องนาฬิกาบนผนังที่เข็มวินาทีเดินไปอย่างเชื่องช้า เขาถือตุ๊กตากระต่ายเน่าของนิรินไว้ในมือพลางถอนหายใจทิ้งทุกๆ สามวินาที
"เมฆา แกคิดว่าตอนนี้ลูกฉันจะเป็นยังไงบ้าง?" รามถามเสียงเศร้า
"ผมว่าคุณหนูนิรินน่าจะกำลังสั่งให้เพื่อนในแคมป์ทำท่าวันทยหัตถ์อยู่นะครับบอส ส่วนไอ้เมฆินทร์มันคงกำลังพยายามมุดมุ้งไปบอก 'สวยจังจ้ะ' กับครูฝึกแน่ๆเลย"
"ฉันทนไม่ได้ว่ะเมฆา ป่านนี้นิรินจะแปรงฟันยังไง ยุงที่นั่นจะตัวเท่าแม่ไก่ไหม แล้วถ้าลูกฉันกลัวผีขึ้นมาล่ะ เมฆาเตรียมชุดพรางตัว เราจะไปปฏิบัติการเฝ้าป่าคืนนี้"รามลุกพรวด
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
บร
