“ชอบไหมครับ”
แขนแกร่งสวมกอดเข้ามาโดยไม่ให้ตั้งตัวเฌอลินสะดุ้งแรงก่อนจะเบี่ยงตัวเล็กน้อยหนีสัมผัสของริมฝีปากที่กดจูบลงมาบนซอกคอ แต่ซันเซบบ์ไม่สนใจท่าทีรังเกียจของเธอเขายังพูดต่อ
“พี่ให้ช่างทาสีกับตกแต่งใหม่ทั้งหมด”
“ขอบคุณค่ะ” เป็นประโยคขอบคุณที่ไม่ได้มาจากความจริงใจ เธอไม่ได้ต้องการเลยสักนิด สิ่งที่มีค่าสำหรับเฌอลินตอนนี้คงมีแค่เงิน และอิสระที่ถูกพรากไป
“พี่ถามว่าชอบไหม” เสียงทุ้มเย็นกดเน้นย้ำถ้อยคำเดิมอีกครั้ง เพราะคำตอบของเธอไม่ได้ทำให้เขาพอใจ
“ชอบค่ะ”
“ช่วยตอบให้เหมือนเต็มใจ มันลำบากนักหรือไง หืม” ริมฝีปากหยักเม้มใบหูของเธอเบา ๆ ก่อนร่างเล็กจะสะดุ้งส่งเสียงประท้วงออกมา เมื่อถูกเขากัดเข้าอย่างแรง
“อะ เจ็บ” เฌอลินรีบเบี่ยงใบหน้าหนีคนที่เอาแต่กัดเธอทุกครั้งยามอยู่ใกล้ “เฌอบอกไปแล้ว ว่าไม่อยากย้ายห้อง”
แขนแกร่งที่โอบรอบเอวบางค่อย ๆ คลายออกก่อนเจ้าของร่างสูงจะก้าวไปหยุดตรงหน้าโซฟ
